ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ
Questo blog è un tentativo mio di fare ,ciò che non fanno giornalisti professionisti

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Ελληνικά και Ορθόδοξα: Ο Dave Mustaine των ‘Megadeth’ μιλάει στον Alex Jo...

Ελληνικά και Ορθόδοξα: Ο Dave Mustaine των ‘Megadeth’ μιλάει στον Alex Jo...: Ο   Dave Mustaine ,  τραγουδιστής  και μορφή του γνωστού heavy metal  συγκροτήματος Megadeth ,   μιλάει με τον  Alex Jone...

Εσύ είσαι έτοιμος για τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο που ξεκινάει σε λίγες μέρες ? Μέρος 3ο Τελευταίο ! - nea-arxh-news__24ωρη ενημέρωση

Εσύ είσαι έτοιμος για τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο που ξεκινάει σε λίγες μέρες ? Μέρος 3ο Τελευταίο ! - nea-arxh-news__24ωρη ενημέρωση

ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ: ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΦΘΑΣΑΜΕ ΕΩΣ ΕΔΩ ; ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ Τ...

ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ: ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΦΘΑΣΑΜΕ ΕΩΣ ΕΔΩ ; ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ Τ...: Όλη η αλήθεια για την Ελλάδα! Τα αποκαλυπτικά ντοκουμέντα και τα στοιχειά που ακολουθούν ξεγυμνώνουν πρόσωπα και σχέδια... ...

ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ: ΣΤO ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤ...

ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ: ΣΤO ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤ...: H Carolyn Hamlett  αποτελεί   πρώην   μέλος   του   Τάγματος   των   Ιλλουμινάτι .  Η  Hamlett   παρέχει επιπλέον αποδείξεις ότι η ...

ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ:Μας (ξανα)βάζουν να πληρώσουμε 23δις ευρώ,που χρωστάνε οι Ελληνικές τράπεζες.

ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ:Μας (ξανα)βάζουν να πληρώσουμε 23δις ευρώ,που χρωστάνε οι Ελληνικές τράπεζες.
είπε ο ένας πολιτικός, έκανε ο άλλος ............. εμείς τι χρειάζεται να κάνουμε?? όχι πάντως να προσκυνάμε για μια εργασία του επαίτη, για ελάχιστα ευρώ που θα τα δώσουμε σε φόρους... εδώ μας θέλω μάγκες !!!!!!! 

Προπαγάνδα – Αγκιτάτσια Αναρτήθηκε από Semely Lomax // 31 Μαΐου 2012


Αγκιτάτσια το πιο επικίνδυνο είδος Προπαγάνδας, ολέθριο για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ελευθερία, καταπέλτης για τον άνθρωπο που θέλει να έχει υπόσταση και κοινωνική ταυτότητα, έστω και ως ψευδαίσθηση. Σε συνέχεια του άρθρου τι είναι και τι κάνει η Προπαγάνδα, σήμερα θα εξετάσουμε τους κλάδους και τα μέρη, της Προπαγάνδας, θα δούμε πως δεν είναι όλοι κακοί για την ανθρώπινη επιβίωση, γιατί υπάρχει και η λευκή προπαγάνδα, που δεν είναι όμως για τον μαζάνθρωπο. Μπορεί συνήθως κι από βιασύνη, ή από εμφύτευση, να λέμε “Η Προπαγάνδα” αλλά δεν είναι μια ή ενός είδους, είναι πολλές και όχι όλες επί κακό.

Όταν μάθεις ποιές είναι οι προπαγάνδες και τι μπορούν να πετύχουν, τότε μπορείς, αν ξέρεις, πότε κάποιος προπαγανδίζει, θέλοντας το κακό σου ή προπαγανδίζει θέλοντας να σε βοηθήσει επί καλό. Τι να αφήσεις να σε επηρεάσει και τι να απορρίψεις ασυζητητί. Επίσης όταν ακούμε την λέξη “Προπαγάνδα” αυτόματα την συνδέουμε με τον Ναζισμό (άλλος ένας –ισμός) και τον Paul Joseph Goebbels αλλά ελάχιστοι γνωρίζουν, πως ο ναζισμός αντέγραψε τον κομουνισμό (κι άλλος –ισμός) και όχι μόνο στην προπαγάνδα. Σε κανενός ο νους δεν πηγαίνει στον ανιψιό του Sigmund Freud τον κατ’ εξοχήν προπαγανδιστή των μαζών του μεταπολεμικού Δυτικού κόσμου τον πολύ κ.κ. Edward Louis Bernays. εξαίρετος στην προπαγάνδα ήταν ο Ιούλιος Καίσαρας, πολλά χρόνια πριν τον Λένιν, τον Στάλιν, τον  Goebbels τον Bernays και τους συντρόφους τους.

Αυτό που με ενδιαφέρει πρωτίστως, είναι η μελέτη του Φαινομένου της Προπαγάνδας, που πιθανώς έχει ενδιαφέρον όχι μόνο στον τομέα της Πολιτικής, ή της θρησκείας  όσο, κυρίως, στον τομέα της φιλοσοφικής σκέψεως και της δημιουργίας ενός φιλοσοφημένου και υγιούς νοητικά ανθρώπου.

Ένα από τα βασικά προβλήματα πού αντιμετωπίζει ο άνθρωπος από τότε πού αντελήφθη τον εαυτό του σαν μέλος ενός κοινωνικού κύκλου, είναι το πώς θα επηρεάσει το περιβάλλον του, πώς θα πείσει τον πλησίον του για τις προθέσεις του και τις απόψεις του. Το πρόβλημα είναι θεμελιώδες γιατί αναφέρεται στο ένστικτο επιβιώσεως και αυτοσυντηρήσεως από το όποιο πηγάζουν όλα τα λοιπά ένστικτα της ανθρώπινης φύσεως. Είναι, επίσης, και πρόβλημα πολιτικό διότι ακριβώς προκύπτει από την αντιπαράθεση του ατόμου προς το κοινωνικό του περιβάλλον. Αφορά την σχέση του ατόμου με τον «άλλον», δηλ., με τον κοινωνικό κύκλο, την «πόλη». Στην γένεσή του, ξεκινά με αγαθές προθέσεις. Γνωρίζουμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες, λαός καθαρά και πρώτιστα, «πολιτικός», ως κύριο μέλημα εκπαιδεύσεως είχαν την Τέχνη της Πειθούς την οποίαν έλεγαν «ρητορική». Το θέμα τους ήταν πώς θα πείσουν για να επικρατήσουν. Και σ’ αυτό εκπαίδευαν τους νέους.

Η ρητορεία για τους αρχαίους ήταν συνδυασμός αλήθειας και ηδονής. Αναφέρεται όχι μόνο στον Λόγο αλλά ΚΑΙ στο Συναίσθημα. Ο Σωκράτης θέλει το επιχείρημα να εκφράζει την αλήθεια αλλά με τρόπο πού να ευχαριστεί την ψυχή του ακροατή. Είναι φυσικό, ότι όταν προβάλλεις την αλήθεια με τρόπο δυσάρεστο για το άτομο πού την ακούει προκαλείς διπλή απέχθεια ( άλλο η απέχθεια κι άλλο οι τεχνικές ΣΟΚ ). Απέχθεια για το άτομο σου αλλά ακόμη και απέχθεια για τα ίδια τα λόγια και τις θέσεις που θέλεις να πείσεις. Από την βασική αυτή τοποθέτηση ό άνθρωπος εύκολα υπεχώρησε στον πειρασμό να θυσιάσει την αλήθεια και τον σεβασμό προς την λογική για να εξασφαλίσει μόνο την ευχαρίστηση της ψυχής του ακροατή και, συνεπώς, την εύνοιά του.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η βαθύτερη φυσική επιδίωξη του μαζανθρώπου είναι η ικανοποίηση του Εγώ, (αυτού του τέρατος με τα 5.000 κεφάλια που σαν άλλη Λερναία Ύδρα σε πνίγει καθημερινά και σε εμποδίζει να είσαι Άνθρωπος) πού ο Ρουσσώ αποκαλεί ‘Amour de soi’ και πού αποτελεί το θεμέλιο του υλικού ανθρώπινου πλάσματος. Κάθε πλήρωση και ικανοποίηση του Εγώ, σαν βασικό κατώτατο ένστικτο πού είναι, προκαλεί και συντηρείται από το συναίσθημα της ηδονής και σ’ αυτό ο άνθρωπος είναι πάντοτε πρόθυμος να θυσιάσει την αλήθεια μαζί με οτιδήποτε άλλο.

Γι αυτό και κάθε άνθρωπος που είναι έξω από την μάζα, πρωτίστως επιδιώκει να εγκαταλείψει αυτό το Λερναιοκέφαλο τέρας, το ΕΓΩ, γι αυτό και είναι εξαιρετικά δύσκολο να υποκύψει σε οποιαδήποτε προπαγάνδα. Άλλωστε οι μαύρες προπαγάνδες προορίζονται για τον μαζάνθρωπο.

Να επαναλάβω εδώ ότι, όπου ο συγγραφέας αναφέρει κομμουνισμό ταιριάζει οποιοσδήποτε –ισμός και χωρίς να ξεχνάμε πως κάθε –ισμός και πάγος. (Δες Περίσσεια θερμότητας σημαίνει περίσσεια κινήσεως και συνειδήσεως. Περίσσεια ψυχρού, σημαίνει ακινησία και νέκρα. Ηράκλειτος)

Κάνε κλικ πάνω στις εικόνες να τις δεις μεγάλες



Οι τρεις κλάδοι προπαγάνδας:  Η Προπαγάνδα είναι μία διάδοση ιδεών. Ιδέες όμως έχουμε διαφό­ρων ειδών. Έτσι, έχουμε και διαφόρων ειδών Προπαγάνδες. Με βάση το ιδεολογικό περιεχόμενο της, ή Προπαγάνδα διακρίνεται σε τρεις κλάδους:

α) Η Εμπορική Προπαγάνδα ή δ ι α φ ή μ ι σ ι ς όπως την λέμε συνήθως, διαδίδει ιδέες που έχουν σχέση με κάποιο εμπορικό προϊόν. Σκοπός της είναι ή δημιουργία προτιμήσεων προς τα διάφορα είδη του εμπορίου ή ακόμη και η δημιουργία υλικών αναγκών δια ψυχο­λογικών μέσων. Να κατορθώση λ.χ. να εμφυσήση στους ανθρώπους την ιδέα ότι η ζωή δεν αξίζει χωρίς αυτοκίνητο, συνεπώς οι προσπάθειες του καθενός πρέπει να αποβλέπουν στην απόκτηση αυτοκινήτου.

β) Η Θρησκευτική Προπαγάνδα, ή κατήχηση (προσηλυτισμός), διαδίδει ιδέες που έχουν  σκοπό να μας διδάξουν ορισμένους κανόνες ηθικής και κοινωνικής συμπεριφοράς. Το πε­ριεχόμενο αυτής της Προπαγάνδας είναι μία φιλοσοφία της υπάρξεως. Προσπαθεί να μας διδάξει τί είναι Καλό και Κακό, ποιο είναι το Δίκαιο και ποιο τό Άδικο, πώς να ακολουθήσουμε την ‘Αρετή και να αποφύγουμε την Κακία.

γ) Η Πολιτική Προπαγάνδα ή απλώς Προπαγάνδα έχει για σκοπό της τον καθορισμό της στάσεως και συμπερι­φοράς του άνθρωπου.

2. Η ευρύτης της Πολιτικής Προπαγάνδας: Η τροποποίηση της πολιτικής συμπεριφοράς του άνθρωπου συχνά τροποποιεί και την γενικότερη συμπεριφορά, τον χαρακτήρα, τον ψυχι­κό και πνευματικό κόσμο, την ίδια την ιδιοσυστασία του άνθρωπου. Δεν αποβλέπει δηλαδή η Πολιτική Προπαγάνδα στη διάδοση καθαρώς πολι­τικών απόψεων και μόνον. Πολλές φορές, έχει για σκοπό της, μαζί μέ τη διάδοση μιας ορισμένης πολιτικής ιδεολογίας και πέρα απ αυτήν την ανατροπή μιας θρησκευτικής πίστεως, (λ.χ. κομμουνιστικός αθεϊσμός), την διάδοση μιας ολόκληρης φιλοσοφίας (λ.χ. μαρξισμός) την δημιουργία δικών της κοινωνικών ηθικών και βιοθεωρητικών αντιλήψεων (λ.χ. λενινιστική ηθική) την επιβολή μιας ειδικής αισθητικής (λ.χ. σοσιαλιστικός ρεαλισμός).

Η Πολιτική Προπαγάνδα έχει λοιπόν συχνά για στόχο της ολόκληρο το “είναι” πνευματικό, ηθικό και ψυχικό του ανθρώπου. Γι αυτό δεν αλλάζει μόνο την πολιτική του συμπεριφορά αν και σε αυτήν βεβαίως αποβλέπει κυρίως, αλλά ολόκληρη την ιδιοσυγκρασία του. Στόχος της είναι ο ίδιος ο άνθρωπος σαν μέλος της κοινωνίας. Συνεπώς μια επιτυχημένη Πολιτική Προπαγάνδα μπορεί να επηρεάσει την ίδια την “ουσία” του ανθρώπου. Παραδείγματα έχουμε πολλά.

Η ναζιστική και η κομουνιστική Προπαγάνδα, με την δημιουργία φανατισμένων ψυχοπαθών οπαδών οι οποίοι έχουν δικές τους αντιδράσεις, ακατανόητες για τους άλλους και είναι διατεθειμένοι, σύμφωνα με μια δική τους αντίληψη περί “ηθικής” να κάνουν οποιοδήποτε έγκλημα χάριν του σκοπού τους, αποτελούν τυπικά δείγματα των γενικότερων αποτελεσμάτων της Πολιτικής Προπαγάνδας.

Η ναζιστική προπαγάνδα δεν άλλαξε απλώς τις πολιτικές αντιλήψεις των οπαδών της. Προχώρησε πολύ βαθύτερα. Τους δημιούργησε αντιλήψεις για τις σχέσεις μεταξύ των διαφόρων ανθρωπίνων φυλών, για τον ρόλο κάθε φυλής, για την ευγονική, την Εκκλησία, την Ιστορία, κλπ.

Επίσης η κομμουνιστική Προπαγάνδα διδάσκει μιά νέα εντελώς δική της “ηθική” την κομμουνιστική ή λενινιστική “ηθική”. Διδάσκει την αθεΐα. Την φιλοσοφία της τον Διαλεκτικό Υλισμό. Την δική της υλιστική αντίληψη και ερμηνεία της ιστορίας. Γενικά, διαδίδει ένα πλήθος μη καθαρώς πολιτικών ιδεών. Σκοπός της είναι να δημιουργήσει όχι απλώς ένα πολιτικό οπαδό, αλλά ένα άνθρωπο ολοκληρωτικό κτήμα του κομμουνισμού, ένα άνθρωπο ριζικώς διαφορετικού τύπου. Σε αυτό τον σκοπό υπέταξε και την Τέχνη (σοσιαλιστικός ρεαλισμός) και την Παιδεία και όλες τις ανθρώπινες εκδηλώσεις.

Η Πολιτική Προπαγάνδα λοιπόν, είναι ευρύτερη και από τη  Εμπορική κι από την Θρησκευτική Προπαγάνδα. Τα αποτελέσματα της είναι βαθύτερα και αγκαλιάζουν τον άνθρωπο στο σύνολο του.

3. Σχέσης Πολιτικής και Εμπορικής  Προπαγάνδας: H Διαφήμιση και η Πολιτική Προπαγάνδα έχουν ασφαλώς πολλά κοινά σημεία και συχνά αλληλοεπηρεάζονται. Η Εμπορική Προπαγάνδα χρησιμοποιεί την εμπορική π λ η ρ ο φ ο ρ ί α (λ.χ. ότι παράγεται το τάδε προϊόν σε τέτοιες ποσότητες, ότι υπάρχουν τόσοι καταναλωτές αυτού του προϊόντος, ότι τα συστατικά πού το αποτελούν είναι αυτά ή εκείνα). Κατά τον ίδιο τρόπο ή Πολιτική Προπαγάνδα χρησιμοποιεί την πολιτική πληροφορία.

Η πρώτη, δίνει υποσχέσεις λ.χ. πάρετε το τάδε αυτοκίνητο θα ενθουσιασθείτε. Η δεύτερη έχει το πρόγραμμα με το οποίο δί­νει τις υποσχέσεις της. Η Εμπορική Προπαγάνδα έχει την «μάρκα». Η πολιτική έχει το σύμβολο (σβάστικα, σφυροδρέπανα, φάτσιο). Η ‘Εμπορική Προπαγάνδα έχει το διαφημιστικό σύνθημα, («πίνετε μπύ­ρα τάδε»). Η πολιτική έχει το πολιτικό σύνθημα («ψηφίζετε τον δείνα»).

Άλλωστε, πολύ συχνά η Πολιτική Προπαγάνδα δεν είναι και αυτή, παρά μιά εμπορική διαφήμισης ορισμένων προσώπων ή πρα­γμάτων. Μεγάλες προπαγανδιστικές εκστρατείες προσωπικής διαφημίσεως έκαναν λ.χ. ο Ιούλιος Καίσαρ, ο Καρλομάγνος, ο Λουδοβίκος 14ος («ο Ήλιος»), ο Ναπολέων, ο Μουσολίνι, ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Μάο. Την προσωπική αυτή διαφήμιση την έκαναν διάφοροι ποιητές, χρονικογρά­φοι, ιστορικοί, ζωγράφοι, γλύπτες, μουσικοσυνθέτες που τούς πλήρωναν πλουσιοπάροχα οι ενδιαφερόμενοι. Την έκαναν όμως και οι ίδιοι οι «με­γάλοι άνδρες» με τις φροντισμένες στάσεις τους (Ναπολέων), με την με­λετημένη συμπεριφορά τους (Λένιν) και με τις «ιστορικές» φράσεις των, (Τσώρτσιλ) με το προμελετημένο ντύσιμο τους (Μάο).

Πολύ συχνά, η Πολιτική Προπαγάνδα, χρησιμοποιεί και την καθα­ρώς Εμπορική Προπαγάνδα για να εξυπηρέτηση τούς πο­λιτικούς σκοπούς της. Έτσι λ.χ., η Σοβιετική Ένωση, χρησιμοποιεί σε ευρύτατη κλίμακα, για τούς πολιτικούς, της σκοπούς τις οικονομικές και εμπορικές σχέσεις, τις εμπορικές εκθέσεις, την παροχή τεχνικής βοηθείας, την ανταλλαγή εμπορευμάτων, την σύναψη εμπορικών συμφωνιών, την κατασκευή παραγωγικών έργων (λ.χ. Άσσουάν), την διάδοση των κάθε είδους προϊόντων της, την προβολή των τεχνικών επιτευγμάτων της («σπούτνικ»).

Συμπερασματικά, η Πολιτική Προπαγάνδα διαφέρει από την ‘Εμ­πορική κυρίως στον σκοπό. Δεν επιδιώκει στην επιβολή εμπορευμά­των άλλα πολιτικό – ιδεολογικών πεποιθήσεων. Έτσι, ενώ χρησιμοποιεί τα ιδία μέσα με την Εμπορική Προπαγάνδα, αποκτά πολύ με­γαλύτερη ευρύτητα στόχων.

4. Σχέσης Θρησκευτικής και Πολιτικής Προπαγάνδας: Η Θρησκευτική Προπαγάνδα, διδάσκει μία φιλοσοφία υπάρξεως και ορίζει τούς κανόνες της συγκεκριμένης ηθικής συμπεριφοράς. «Έτσι όμως, έρχεται αναπόφευκτα σε σύγκρουση με την «καθολική» Πολιτική Προπα­γάνδα, δηλαδή με την Προπαγάνδα των ολοκληρωτικών συστημάτων και ιδεολογιών που από την φύση, τους δεν ανέχονται κανένα άλλο Δό­γμα καμία άλλη Πίστη.

Όταν ένα κόμμα δεν διαφημίζει απλώς τις πολιτικές του αντιλήψεις και το πολιτικό του πρόγραμμα όπως κάνουν τα συνήθη κόμματα, αλλά προπαγανδίζει ένα ολόκληρο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολο­γικό σύστημα, όταν αυτό το πολιτικό κόμμα στηρίζεται σε μιά κ ο σ μ ο θ ε ω ρ ί α, όπως συμβαίνει με το Κ.Κ. τότε ή Προπαγάνδα του, διδάσκει και μία δική του «ηθική» και μία δική του φιλοσοφία υπάρξεως Μοιραία λοιπόν έρχεται σε σύγκρουση με την Θρησκεία και την Προπαγάνδα. Από εδώ και το μίσος του κομμουνισμού κατά της θρησκείας και η αντιθρησκευτική Προπαγάνδα του.

Η σχέση όμως θρησκευτικής και Πολιτικής Προπαγάνδας δεν είναι πάντοτε σχέση συγκρούσεως. Πολλές φορές, η Πολιτική Προπαγάνδα, προσπαθεί να χρησιμοποιήσει σαν ένα από τα μέσα της και την Εκκλη­σία και την ίδια την Θρησκεία, υποδουλώνοντας την στο Κράτος. Παρά­δειγμα τέτοιας χρησιμοποιήσεως της Θρησκείας από μέρους του Κράτους μας παρέχουν οι κομμουνιστικές χώρες. Αυτές, αν και αθεϊστικές, επιτρέ­πουν, με περιορισμούς φυσικά, την ύπαρξη της Εκκλησίας, αλλά την έχουν θέσει κάτω από τον πλήρη ιδεολογικοπνευματικό, πολιτικό και οργανωτικό έλεγχο του μονοκομματικού κράτους. Και αυτό, προσπαθεί, για το διάστημα που θα την ανέχεται σαν «αναγκαίο κακό» να χρησιμοποιήσει την Εκκλησία για να συμφιλιώσει τούς πιστούς με το καθεστώς, να τούς κινητοποιήσει υπέρ του και να τούς αφομοιώσει βαθμιαία. Επίσης, χρη­σιμοποιεί την Εκκλησία για την διείσδυση σε άλλους ομόθρησκους λαούς Και τέλος, την χρησιμοποιεί επίσης, για την διεξαγωγή της “Ανθρωπι­στικής” Προπαγάνδας του περί ειρήνης, υφέσεως, αφοπλισμού και τα παρόμοια.

Εξάλλου, η Πολιτική Προπαγάνδα, πολλές φορές, είναι και η  ίδια «θρησκευτική». Παίρνει δηλαδή μεθόδους και συστατικά στοιχεία της θρη­σκείας και προσπαθεί να τα μεταφυτεύσει προς πολιτικές κατευθύνσεις  η «θεοποίηση» των ηγετών, η «αγιοποίηση» των «μαρτύρων» η «ιεροποίηση» συμβόλων του κινήματος. Ο κομμουνισμός όπως θα δούμε και παρακάτω, έχει φροντίσει να πάρει όλα τα στοιχεία μιας θρησκείας γιατί σκοπός του είναι να γίνει μία νέου τύπου «θρησκεία» δηλαδή αντικείμενο απολύτου πίστεως.

 

 

 

II. ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

1. Τα διάφορα είδη: Χρησιμοποιώντας σαν κριτήριο τις πηγές, το κοινό, τούς στόχους ή τούς σκοπούς της Πολιτικής Προπαγάνδας, την διακρίνουμε σε διάφορα είδη. Η πρώτη διαίρεση είναι εκείνη πού παίρνει σαν κριτήριο την προέλευση (πηγή) και τον τρόπο εμφανίσεως της Προπαγάνδας. Τότε, την διακρίνουμε σε λευκή – φαιά – μαύρη. Αν κριτήριό μας είναι όχι η προέλευση της Προπαγάνδας αλλά το κοινό της, δηλ. όχι ποιος την κάνει αλλά σε ποιόν απευθύνεται, τότε την διακρίνουμε σε σταθεροποιητική-μεταπειστική-διαλυτική και ειδική.

Άλλο κριτήριο είναι ο στόχος της Προπαγάνδας, οπότε την ξεχω­ρίζουμε σε στρατηγική και τακτική. Τέλος όταν σαν κριτήριο χρησιμεύει ο σκοπός της Προπαγάνδας, αν δηλ. αποβλέπει στην διάδοση των ιδεών της ή στην καταπολέμηση των ιδεών τού αντιπάλου, έχουμε δύο είδη : Προπαγάνδα και Αντιπροπαγάνδα.  Αμέσως πιο κάτω εξετάζουμε όλα τα είδη Πολιτικής Προπαγάνδας.

2. Διάκριση κατά προέλευση:
α) Λευκή Προπαγάνδα: Είναι εκείνη πού διεξάγεται κατά τρόπο φανερό και επίσημο. Δηλώνει από πού προέρχεται, σε ποιόν απευθύ­νεται, από πού αντλεί τις πληροφορίες της και τα στοιχεία της, και που αποβλέπει. Είναι η ανοιχτή, η ενυπόγραφη, η επώνυμη Προπαγάνδα που κάνει λ.χ. μία κυβερνητική ή κομματική ανακοίνωση, ένας επίσημος ραδιοσταθμός, το δημοσιογραφικό όργανο μιας πολιτικής παρατάξεως ή ο κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος. Η Λευκή Προπαγάνδα, έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Είναι ενυπό­γραφη και υπεύθυνη. Γι’ αυτό έχει κ ύ ρ ο ς.

Έχει όμως και ένα μεγάλο μειονέκτημα. Η ακτίνα επιδράσεώς της είναι περιορισμένη. Επειδή προέρχεται από μία παράταξη, δεν γίνεται δεκτή από τούς οπαδούς της άλλης. Συχνά μάλιστα δεν γίνεται καν γνω­στή από αυτούς γιατί δημοσιεύεται μόνο στην δική της εφημερίδα. Έτσι παρ’ όλη την «εγκυρότητα» της, δυσκολεύεται να προσέγγισει άλλα στρώ­ματα της κοινής γνώμης.

β) Φαιά Προπαγάνδα: Είναι εκείνη η οποία συγκαλύπτει τις πηγές, την προέλευση και τους σκοπούς της. Είναι η Προπαγάνδα πού δεν έχει επισήμως πατρότητα. Είναι ανώνυμη, ανυπόγραφη, έκθετη, ανεύθυνη. Εί­ναι λ.χ. ή Προπαγάνδα που διεξάγεται με τις διάφορες φήμες και τις δια­δόσεις, η λεγόμενη «προπαγάνδα του ψιθύρου».

Αυτή μειονεκτεί έναντι της Λευκής, από πλευράς «εγκυρότητας». Πλεο­νεκτεί όμως από πλευράς ακτίνας επιδράσεως. η διάδοση φθάνει σχεδόν παντού. Και έτσι, κάτι πού λέγεται με τη Φαιά Προπαγάνδα (λ.χ. «από στόμα σε στόμα») φθάνει στους οπαδούς όλων των παρατάξεων καθώς και σε εκείνους πού δεν διαβάζουν εφημερίδες, δεν ακούνε ραδιόφωνο, δεν πηγαίνουν σε συγκεντρώσεις.

γ) Μαύρη Προπαγάνδα: Είναι εκείνη η οποία εμφανίζεται με ψεύτικη πατρότητα, αποδίδεται σε πηγή διαφορετική από την πραγματική. Έχει ψεύτικη υπογραφή, είναι πλαστογραφημένη. Παρουσιάζεται συ­χνά σαν να προέρχεται από τον ίδιο τον αντίπαλο, τον οποίο Θέλει να πλήξη. Παρουσιάζει δήθεν ομολογίες του, δήθεν ντοκουμέντα του, και ισχυρίζεται ότι προέρχεται από αυτόν. Η Μαύρη Προπαγάνδα αποβλέπει κυρίως στην διάσπαση του αντιπάλου ή στην καλλιέργεια ηττοπαθών, φυγοκέντρων και άλλων αναλόγων τάσεων μέσα στο στρατόπε­δο του.

Χαρακτηριστική περίπτωση Μαύρης Προπαγάνδας είναι ο «Ριζο­σπάστης» πού εξέδιδε επί 4ης Αυγούστου το Υπουργείο Ασφαλείας. Ο τότε υπουργός Ασφαλείας Κ. Μανιαδάκης, χρησιμοποίησε διαφόρους πρώην κομμουνιστές πού ήξεραν καλά την νοοτροπία και την ορολογία τού κομμουνισμού, για να συντάσσει και να κυκλοφορεί δήθεν παράνομα, την εφημερίδα «Ριζοσπάστης», σαν όργανο του Κ.Κ.Ε. Η πραγματική, παράνομη ηγεσία του Κ.Κ.Ε., εξέδιδε τον δικό της, τον πραγματικό «Ρι­ζοσπάστη». Αλλά ο ψεύτικος, κυκλοφορούσε πιο τακτικά και πιο άνετα. Έτσι, έθεσε κάτω από την δική του καθοδήγηση τούς οπαδούς τού Κ.Κ.Ε· Μ’ αυτόν τον τρόπο, το ΚΚΕ έπαιρνε γραμμή από τον πλαστό «Ριζο­σπάστη». Αυτός, κατάγγειλε όλους τούς πραγματικούς κομματικούς ηγέτες σαν «πράκτορες της Ασφάλειας» με αποτέλεσμα να απομονωθούν από τούς ομοϊδεάτες των, να εξουδετερωθούν και να συλληφθούν ! Ο ίδιος ο Ν. Ζαχαριάδης, γενικός γραμματεύς τότε τού Κ.Κ.Ε., για μία πε­ρίοδο, έπαιρνε «γραμμή» από τον ψεύτικο «Ριζοσπάστη» ([1]).

3. Διάκριση κατά το κοινό: Με κριτήριο το κοινό προς το όποιο απευθύνεται η Προπαγάνδα διακρίνεται σε τέσσερα είδη : την σταθεροποιητική, την μεταπειστική, την διασπαστική και την ειδική.

α) Η Σταθεροποιητική Προπαγάνδα: Απευθύνεται προς τούς οπαδούς της προπαγανδιζομένης ιδέας και αποβλέπει στην στερέωση των πεποι­θήσεων των, στην διατήρηση τού ενθουσιασμού και της μαχητικότητας των, στην κατοχύρωση τού «πιστεύω» των. Είναι σφάλμα να θεωρεί­ται ότι μία παράταξη δεν έχει ανάγκη να κάνει Προπαγάνδα προς τούς οπαδούς της. Η Κοινή Γνώμη είναι ρευστή. Αν δεν ανανεώνει καθημε­ρινά την πίστη των οπαδών της, μία παράταξη μπορεί να τούς χάσει.

β) Η Μεταπειστική Προπαγάνδα : Απευθύνεται προς τούς κυμαινομένους, τούς ταλαντευόμενους, τούς ιδεολογικώς αμφιρρέποντας. Σκοπός της να τους προσέλκυσει και να επιτύχει την προσχώρηση τους στην Ιδέα.

γ) Η Διασπαστική ή Διαλυτική Προπαγάνδα: Απευθύνεται στους φα­νατικούς αντιπάλους, οι οποιοι δεν πρόκειται να μεταπεισθούν. Απο­βλέπει στην διάσπαση τους, στην καλλιέργεια διενέξεων και αιρέσεων μέσα στο δικό τους στρατόπεδο, στην ανάπτυξη κεντρόφυγων τάσεων: Μέθοδοί της είναι: Η διάσπαση ηγεσίας και οπαδών διά της διαβολής της πρώτης. Η καλλιέργεια της αμοιβαίας δυσπιστίας και καχυποψίας μεταξύ των αντιπάλων. Ο κλονισμός της εμπιστοσύνης των οπαδών προς την ηγεσία τους ή προς την έκβαση των αγώνων τους. Η εκμετάλλευση των κάθε λογής δυσαρεσκειών στο εσωτερικό τού εχθρού. Γενικά, η Προπαγάνδα αυτή, δεν προσβάλλει απ’ ευθείας τις ιδέες τού αντι­πάλου άλλα υπονομεύει έντεχνα την συνοχή του ή το ηθικό του. Συ­χνά είναι φαιά, συχνότερα μαύρη, σπανίως λευκή.

δ) Ειδική Προπαγάνδα: Εφαρμόζεται σε εντελώς ειδικές περιπτώσεις. Απευθύνεται σε μονάδες ή σε σύνολα πού βρίσκονται σε Ιδιάζουσα κατάσταση, σε ειδική θέση. Τέτοια Προπαγάνδα είναι λ.χ. εκείνη πού απευθύνεται σήμερα τόσο από τούς κομμουνιστές όσο και από τούς δυ­τικούς προς τούς ουδετέρους.

4. Διάκρισης κατά τον στόχο: Με κριτήριο τον στόχο της, η Προπαγάνδα διακρίνεται σε δύο είδη : Στην Στρατηγική και την Τακτική.

α) Στρατηγική Προπαγάνδα: Έχει για στόχο της την τελική επιδίωξη τού κινήματος πού υπηρετεί. Αποβλέπει δηλαδή, στον απώτερο τελικό στρατηγικό σκοπό. Ή Προπαγάνδα αυτή, είναι ό μόνιμος πυρήνας κάθε Προπαγάνδας. Αντιστοιχεί στην αμετακίνητη τελική επιδίωξη του κινήματος η οποία δεν μεταβάλλεται. Αποτελεί­ται λοιπόν από στοιχεία μόνιμα, στρατηγικής, όχι τακτικής φύσεως.

Συνιστά την βαθύτερη ουσία ενός «πιστεύω». Διαδίδει την βασική ιδεολογία, τις θεμελιώδεις αναλλοίωτες αρχές της. Είναι μακρόπνοη. Στα­θερή. Συνυφασμένη με την ίδια την ιδεολογική υπόσταση της παρατάξεώς της.

β) Τακτική Προπαγάνδα: Προβάλλει τούς εκάστοτε άμεσους στό­χους. Είναι μία Προπαγάνδα ελισσόμενη, τακτικής φύσεως. Δεν στηρίζεται σε μόνιμες αρχές, αλλά απεναντίας, διακρίνεται για την απε­ριόριστη ευελιξία της και την διαρκή προσαρμογή της στις ολοένα μεταβαλλόμενες συνθήκες. Διαδίδει όχι «αιώνιες» ιδέες αλλά ευκαιριακά συνθήματα. Υπηρετεί όχι τον μακρινό τελικό σκοπό τον όποιο μάλι­στα συχνά αποσιωπά ή κρύβει ή ακόμη και αρνείται, άλλα την εκά­στοτε τρέχουσα πολιτική «γραμμή» πού προωθεί συγκεκριμένες, άμεσες, εφικτές επιδιώξεις.

5. Διάκρισης κατά το περιεχόμενο: Με κριτήριο το περιεχόμενο των ιδεών τις οποίες διαδίδει, η Προπα­γάνδα διακρίνεται σε δύο είδη : την Απλή Προπαγάνδα και την Αντιπροπαγάνδα.

α) Η απλή Προπαγάνδα: Διαδίδει τις ιδέες μιας παρατάξεως. Προσ­παθεί είτε να ανανεώσει και να ενισχύσει την πίστη των οπαδών της, είτε να προσελκύσει άλλους, νέους οπαδούς σ’ αυτές τις ιδέες.

β) Η Αντιπροπαγάνδα: Αποβλέπει στην καταπολέμηση της Προπα­γάνδας του αντιπάλου ο όποιος επίσης πραγματοποιεί διάδοση των ιδεών του. Σκοπός της είναι η καταπολέμηση των ιδεών πού διαδίδει ό αντίπαλος. Θέλει να προφυλάξει τούς οπαδούς της παρατάξεως της από τις ιδέες τού εχθρού για να τούς συγκρατήσει στις δικές της. Επίσης, προσπαθεί να ματαιώσει τις ενέργειες του εχθρού προς διάσπαση των οπα­δών της. Τέλος, αντιμετωπίζει και την μεταπειστική Προπαγάνδα τού εχθρού προς τούς ενδιάμεσους καθώς και την σταθεροποιητική προπαγάνδα προς τούς δικούς του οπαδούς.

 

   

ΟΙ ΔΥΟ ΤΥΠΟΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

1. Προπαγάνδα και Αγκιτάτσια:  Αναφέραμε πολλές διακρίσεις της Προπαγάνδας που η κάθε μιά τους στηρίζεται και σε διαφορετική βάση. Παίρνει δηλαδή για κριτήριο κάθε φορά ένα από τους παράγοντας της Προπαγάνδας. Πότε την πηγή, πότε το κοινό, πότε το στόχο και πότε το περιεχόμενο της. Οι κομμουνιστές όμως έκαναν μία διάκριση της Προπαγάνδας η οποία βασίζεται όχι σε ένα μόνο από τα στοιχεία της, αλλά στο σύνολο των βασικών στοι­χείων που υπάρχουν σε κάθε Προπαγάνδα. Είναι μία διάκριση πιό ολο­κληρωμένη και πιό επιστημονική από τις προηγούμενες. Σύμφωνα με την άποψη τους, οι κομμουνιστές, διακρίνουν την Προ­παγάνδα σε δύο τύπους, σε δύο κύρια είδη.

Το πρώτο είδος το ονομάζουν «Προπαγάνδα πρώτου τύπου» ή «κυρίως Προπαγάνδα» ή απλώς Προπαγάνδα. Το δεύτερο είδος το ονομάζουν «Προπαγάνδα δευτέρου τύπου» ή κοινώς Αγκιτάτσια (δηλ. ζύμωση, εσωτερικό βρασμό, διέγερση). Για πρώτη φορά η διάκριση αυτή έγινε από τον «πατέρα τού ρωσικού μαρξισμού» και δάσκαλο τού Λένιν, Γ. Πλεχάνωφ. Αυτός ανέφερε ότι υπάρχει η Προπαγάνδα, η οποία διαδίδει ένα σύνολο ιδεών, δηλ. πολλές ιδέες, σε ένα ή σε λίγα άτομα και η Αγκιτάτσια πού κάνει διάδοση μιας μόνον ιδέας σε πολλά άτομα, σε πλήθος.

Ο Λένιν υιοθέτησε την διάκριση και την τελειοποίησε προσθέτοντας ότι στην πρώτη περίπτωση, στην Προπαγάνδα, χρησιμοποιείται κυρίως ο γραπτός λόγος ενώ στην δεύτερη, στην Αγκιτάτσια, χρησιμο­ποιείται κυρίως, ως μέσον ο προφορικός λόγος. Σήμερα ή Ψυχοπολιτική έχει ολοκληρώσει ακόμη περισσότερο αυτήν την διάκριση.

2. Η κυρίως Προπαγάνδα: Προπαγάνδα πρώτου τύπου ή κυρίως Προπαγάνδα, είναι η διάδοση ενός συνόλου ιδεών, με σκοπό τον ιδεολογικό προσηλυτισμό. Σε μιά τέτοια περίπτωση, το κοινό είναι συνήθως το άτομο και κατ’ αρχήν, το κάπως μορφωμένο άτομο, γιατί αυτό ενδιαφέρεται για ιδεολογίες. Στόχος είναι το λογικό του ατόμου. Η Προπαγάνδα του ιδεολογικού προσηλυτισμού προσπαθεί να πείσει το άτομο να προσχώρησει στις ιδέες της. Μέθοδός της είναι η πειθώ. Και φυσικά, το μέσο που μεταχειρίζεται σ’ αυτήν την μέθοδο, είναι το επιχείρημα.

3. Η Αγκιτάτσια: Αντίθετα, στην περίπτωση της Αγκιτάτσιας, (ή Προπαγάνδας δευ­τέρου τύπου) σκοπός δεν είναι ο ιδεολογικός προσηλυτισμός, αλλά η κινητοποίηση ενός πλήθους ανθρώπων για άμεσους πρακτικούς σκοπούς. Σκοπός δεν είναι να προσχωρήσουν σε ένα σύστημα ιδεών, αλλά να ωθηθούν στην ανάπτυξη μιας πρακτικής δράσεως. Σ’ αυτήν την περίπτωση, το κοινό δεν είναι πια το άτομο άλλα η μάζα.

Στόχος συνεπώς, δεν μπορεί να είναι το λογικό αλλά το συναί­σθημα, οι παρορμήσεις και τα ένστικτα της Μάζας. Επομένως, σαν μέθοδος δεν χρησιμοποιείται η πειθώ, αλλά η ύ π ο β ο λ ή. Και φυσικά, το μέσο πού χρησιμοποιείται σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν είναι το λογικό επιχείρημα, αλλά το αναπόδεικτο ά ξ ί ω μ α, το σύνθημα, η κοφτή, επιτακτική, επιγραμματική, παρορμητική φράση.

4. Η χρήση των δύο «τύπων»: Ο πρώτος τύπος Προπαγάνδας, είναι εκείνο πού συνήθως λέμε «πο­λιτική μόρφωσης» ή κατάρτισης. Είναι η πιο συνηθισμένη μορφή Προπαγάν­δας στις δημοκρατικές χώρες. Αυτή πού διεξάγεται από τα βιβλία, στις ελεύθερες σοβαρές συζητήσεις και στις σχετικά ήρεμες πολιτικές συγκεντρώ­σεις πού οργανώνουν τα δημοκρατικά κόμματα για να αναπτύξουν λ.χ. το εκλογικό τους πρόγραμμα ή το ιδεολογικό τους «πιστεύω».

Οι κομμουνιστές, χρησιμοποιούν και αυτό το είδος της Προπαγάνδας, κυρίως για να κατακτήσουν τούς διανοουμένους, τούς φοιτητές και άλλες χρήσιμες προσωπικότητες. Επίσης, για να καταρτίσουν τα πιστά στο κίνημα στελέχη τους, ώστε να προσχωρήσουν στην κομμουνιστική ιδεο­λογία ενσυνείδητα και να γίνουν οι προπαγανδιστές της.

Κυρίως όμως, οι κομμουνιστές, χρησιμοποιούν τον δεύτερο τύπο της Προπαγάνδας, την Αγκιτάτσια, πού είναι σχετικώς σπάνια στα δημοκρα­τικά κινήματα. Τα Κ.Κ. έχουν για σκοπό τους την βίαιη ανατροπή ενός καθεστώτος και την επιβολή ενός άλλου, με την εξόντωση των αντιπάλων τους. Για την πραγματοποίηση αυτών των επιδιώξεων τους, εκείνο πού τούς χρειάζεται είναι οι μάζες και όχι τα άτομα. Οι μάζες όμως όπως ήδη αναπτύξαμε, διέπονται από τις συγκινήσεις και όχι από το λογικό. Είναι πάρα πολύ δύσκολο και συνήθως μάταιο να ακολουθηθεί γι’ αυτές ή δια­δικασία της πειθούς.

Ενώ είναι εύκολο να τις κινήσει κανείς, απευθυνόμενος στα συναισθήματα και στα ένστικτά τους. «Ένας πεπειραμένος « ά γ κ ι τ ά τ ο ρ α ς » (δημαγωγός, δημεγέρτης), μπορεί τα ένστικτα των μαζών να τα φέρει στην επιφάνεια. Μπορεί δηλ. να φέρει στην επιφάνεια κρυμμέ­νες βιολογικές δυνάμεις και να τις εκμεταλλευθεί για τούς σκοπούς του. Ό αγκιτάτορας, εξαπολύει τις καταστρεπτικές τάσεις πού περικλείονται στο ανθρώπινο υποσυνείδητο. Και τις χρησιμοποιεί όπως ακριβώς ένας ειδικός χρησιμοποιεί τις εκρηκτικές Ύλες.

5. Η κομμουνιστική Αγκιτάτσια: Ό Μ ά ρ ξ πού έγραφε ογκώδη έργα όπου εξέθετε τις ιδέες του έκανε Προπαγάνδα πρώτου τύπου. Το ίδιο και ό «Ε γ κ ε λ ς. Γενικά οι ηγέτες της Α’ και της Β’ Διεθνούς έκαναν Προπαγάνδα πρώτου τύπου. Αντίθετα, ο Λένιν και ο Τρότσκι, πού φλόγιζαν τις μάζες των εργα­τών και των μουζίκων της Ρωσίας και τις ξεσήκωναν με το όραμα μιας καλύτερης ζωής, έκαναν Αγκιτάτσια. Ό Μαρξ και ό Έγκελς προσπαθούσαν να διαδώσουν μία ιδεολογία. Ο Λένιν και ό Τρότσκι προσπαθούσαν να πάρουν την εξουσία κάνοντας την επανάσταση.

Οι σοσιαλδημοκράτες, διάδοχοι τού Μαρξ, διέδιδαν συστηματικά τις ιδέες τους και εμπλούτισαν την τεχνική της (κυρίως) Προπαγάνδας. Ο Λένιν όμως, ήθελε τις μάζες πού ευρίσκοντο κάτω από την επιρροή ενός ειρηνικού σοσιαλισμού να τις δυναμικοποιήσει. Δεν ήθελε την Προπαγάνδα σαν μέσο για την διάδοση ιδεών, αλλά σαν όπλο της επαναστάσεως. Έτσι, μετέτρεψε την Προπαγάνδα σε Αγκιτάτσια. Γι’ αυτό, στην προπα­γανδιστική δραστηριότητα των μπολσεβίκων υπερέχει ή παραστατική εικόνα αντί για τη σκέψη, το βίαιο αίσθημα αντί για το επιχείρημα, η δυνατή συγκίνηση αντί για το λογικό.

Πολύ χαρακτηριστικά, ο Μ. Γκόρκυ, έγραφε στην εφημερίδα του «Νόβαγια Ζίζν» στις 23 Νοεμβρίου 1917 : «Ο Λένιν, δεν ξέρει τις λαϊκές μάζες. Δεν έζησε μαζί τους. Έμαθε όμως από τα βιβλία, πώς μπορεί να αφηνιάζει αυτές τις μάζες και να αποχαλινώνει τα ένστικτα τους. Για τους λενινιστές, η εργατική τάξις είναι ότι το μέταλλο για τούς μεταλλουργούς. Ο Λένιν δουλεύει όπως ένας χημικός στο εργαστήριο του. Με την διαφορά ότι αντί για άψυχη ύλη, χρησι­μοποιεί ζωές. Και αντί να παράγει πράγματα χρήσιμα για την ζωή, την οδηγεί προς την καταστροφή της».

Και ο Ζ. Μονερώ, γράφει σχετικά : «οι καταστρεπτικές δυνάμεις πού περικλείονται μέσα στα αισθήματα και στα συναισθήματα των ανθρώπων, μπορούν να χρησιμοποιηθούν από ειδικούς πού θα τα χειρισθούν όπως ακριβώς χρησιμοποιούνται τα καθαρώς υλικά εκρηκτικά».

Ο κομμουνισμός, σε σχέση με τις προηγούμενες Προπαγάνδες και ιδίως σε σχέση με την Προπαγάνδα της Α’ και της Β’ Διεθνούς, έφερε μία ριζική αλλαγή στα μέσα διαδόσεως των ιδεών. Ενώ παλαιότερα χρησιμοποιούντο το βιβλίο, η διάλεξη, η μελέτη, η συζήτηση και οι καλές τέχνες, ο κομμουνισμός άρχισε να χρησιμοποιεί σε μεγάλη κλίμακα προ πάντων την εφημερίδα, το φυλλάδιο (μπροσούρα), την προκήρυξη και το σύνθημα.

Ο Ζ. Ντομενάκ παρατηρεί: «Η Προπαγάνδα του μπολσεβίκικου τύπου μπορεί να αναχθεί σε δύο βασικά εκφραστικά μέσα : Την πολιτική αποκάλυψη (καταγγελία) και το σύνθημα». Ο φασισμός χρησιμοποίησε και αυτός σαν βασική προπαγανδιστική του μέθοδο, την Αγκιτάτσια. Ο Χίτλερ, υπήρξε ταυτόχρονα και προπαγανδιστής και αγκιτάτορας. ‘Ήξερε να συνδυάζει και τούς δύο τύπους της Προπαγάνδας. Πάντως μέσα του υπερείχε ο αγκιτάτορας. Αντίθετα, ο Μουσολίνι υπήρξε σχεδόν πάντοτε ένας αγκιτάτορας χωρίς να μπορέσει να ξεπεράσει αυτό το επίπεδο και να φθάσει σ’ εκείνο του προπαγανδιστού.

6. Εφαρμογή των δύο τύπων: Για να γίνει πιο κατανοητή η διάκριση ανάμεσα στους δύο τύπους Προπαγάνδας ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Έχουμε ένα γεγονός το όποιο προσφέρεται για προπαγανδιστική εκμετάλλευση. Λ.χ. την εξαπόλυση ενός νέου σοβιετικού πυραύλου. Ο κομμουνισμός, ασφαλώς θα το χρησιμοποιήσει για να κάνη Προπαγάνδα και πρώτου και δευτέρου τύπου.

Στην πρώτη περίπτωση, ο προπαγανδιστής, θα χρησιμοποιήσει την σοβιετική επιτυχία για να προσηλύτιση ιδεολογικώς τον συνομιλητή του να τον κάνει δηλαδή κομμουνιστή. Ξεκινώντας από το γεγονός, θα φέρει διάφορα επιχειρήματα για να «απόδειξη» ότι αυτό, εκφράζει την συνο­λική «υπεροχή» της σοβιετικής έναντι της δυτικής επιστήμης και τεχνο­λογίας. Αλλά, θα προσθέσει, μία κοινωνία πού διαθέτει ανώτερη επιστήμη, ανώτερη τεχνολογία και μεγαλύτερες δυνατότητες επιτεύξεως μεγαλόπνοων σχεδίων και επιδιώξεων, είναι ανώτερη από τις άλλες. Και με βάση τέτοιους συλλογισμούς θα προχωρήσει για να « α π ο δ ε ί ξ η » την κατ’ αυτόν «ανωτερότητα» του κομμουνιστικού κοινωνικοπολιτικού και οικονομικού συστήματος, έναντι τού δυτικού. Θα φέρει διάφορα επιχει­ρήματα, ώστε να πείσει το λογικό τού συνομιλητή του ότι ο κομμουνισμός είναι καλύτερος από την δημοκρατία και έτσι να τον προσελκύσει ιδεολογικώς προς την κομμουνιστική ιδέα.

Στην δεύτερη περίπτωση, ο αγκιτάτορας, θα ξεκινήσει από το ίδιο γεγονός, όχι για να κάνει και άλλους κομμουνιστές, άλλα για να κινητοποιήσει έμπρακτα ορισμένο κόσμο με σκοπό την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων, άμεσων επιδιώξεων τού κόμματος. Μία τέτοια επιδίωξη λ.χ. στην Ελ­λάδα, είναι να ματαιωθεί η εγκατάστασης πυραυλικών βάσεων. Ο αγκιτάτορας, λοιπόν, θα ισχυρισθεί, ότι η ρωσική επιτυχία αποδεικνύει την «τρομακτική ισχύ» της Σοβιετικής Ενώσεως, την οποία θα παρουσιάσει με έντονα εντυπωσιακά χρώματα.

Θα προσπαθήσει έτσι να αφυπνίσει το ένστικτο αυτοσυντηρήσεως των μαζών και να τούς υποβάλει την ιδέα ότι κάθε εναντίωση προς την Ρωσία και ιδίως μία «πρόκληση» όπως η εγκατάσταση πυραυλικών βάσεων, θα έχει σαν συνέπεια να επισύρει συντριπτικά αντίποινα από μέρους της, με αποτέλεσμα να εκμηδένισθεί η χώρα και να εξοντωθούν όλοι οι κάτοικοι της. Συνεπώς, θα πει, αν θέ­λουμε να σωθούμε, όλοι μας, αριστεροί, κεντρώοι και δεξιοί, πρέπει να εμπο­δίσουμε την άφιξη πυραύλων στον τόπο μας. «Σηκωθείτε! Φωνάξτε! Υπογράψτε εκκλήσεις! Εγκρίνατε ψηφίσματα! Πιέστε τούς βουλευτάς, ώστε με κανένα τρόπο να μην έρθουν εδώ οι πύραυλοι! Γιατί, τότε πάει «χαθήκαμε όλοι μας!».

Είναι σαφής η διαφορά σκοπού, κοινού, στόχου, μέσων και αποτελεσμάτων στις δύο περιπτώσεις. Και τούτο, παρ’ όλο πού και οί δύο τύποι Προπαγάνδας ξεκινούν από το ίδιο γεγονός και αυτό εκμεταλλεύονται. Στην πρώτη περίπτωση, για να δημιουργήσουν νέους κομμουνιστές. Στην δεύτερη, για να ξεσηκώσουν ορισμένες μάζες κομμουνιστικές ή μη, αδιάφορο, για συγκεκριμένους πρακτικούς σκοπούς τού κόμματος.

Η Προπαγάνδα, είναι μία μάχη ιδεών. Η Αγκιτάτσια μία μάχη συ­ναισθημάτων. Στο παράδειγμά μας, ο αγκιτάτορας προχώρησε σε δύο στάδια προς την διέγερση και εκμετάλλευση τού ένστικτου αυτοσυντηρή­σεως. Στο πρώτο στάδιο, προκάλεσε τον τρόμο. Στο δεύτερο, υπέδειξε μία διέξοδο σωτηρίας δια της κινητοποιήσεως.

Στην Προπαγάνδα, η πορεία είναι: Πρόκληση αμφιβολίας – Απόρριψης παλαιών ιδεών – Γνωριμία με τις νέες ιδέες – Προσχώρηση στις νέες ιδέες.

Στην Αγκιτάτσια, η πορεία είναι: Πρόκληση δυσφορίας – Μετατροπή της σε Δυσαρέσκεια – «Ανέβασμά» της σε Αγανάκτηση – Αξιοποίηση της δια του μετασχηματισμού της σε Οργή.

Στο σχεδιάγραμμα πού ακολουθεί, δίνουμε μία πλήρη συνοπτική εικόνα της διακρίσεως της Προπαγάνδας στους δύο τύπους της :

 

7. Συνδυασμός των δύο τύπων: Οι δύο τύποι της Προπαγάνδας πού εξετάσαμε, δεν χωρίζονται με­ταξύ τους με σινικά τείχη. Δεν είναι δύο διαδικασίες απόλυτα διαφορετικές, χωρισμένες μεταξύ τους με στεγανά τοιχώματα. Στις περισσότερες περι­πτώσεις εφαρμόζονται ταυτόχρονα. Η Προπαγάνδα πού συναντούμε στην καθημερινή ζωή, είναι συνήθως, ένας συνδυασμός κυρίως Προπαγάν­δας και Αγκιτάτσιας. Είναι ένας ενδιάμεσος, μικτός τύπος που προέρχεται από την σύνθεση των δύο «καθαρών» τύπων Προπαγάνδας.

Η Προπαγάνδα πρώτου τύπου, δηλαδή η προσπάθεια προσέλκυ­σης σε ένα σύνολο ιδεών, πολλές φορές δεν απευθύνεται μόνο στο λογικό και δεν φέρνει μόνον επιχειρήματα, αλλά προσπαθεί επίσης να μιλήσει και στην καρδιά τού κοινού της, να το συγκινήσει. Εκτός από το λογικό απευ­θύνεται και στον ανθρωπισμό του, στο ένστικτο αυτοσυντηρήσεως του, στον ψυχικό του κόσμο. Χρησιμοποιεί δηλαδή και μέσα του δευτέρου τύπου της Προπαγάνδας, μέσα Αγκιτάτσιας.

Και το αντίστροφο. Η Αγκιτάτσια δεν χρησιμοποιεί παντού και πάντοτε αποκλειστικά το αξίωμα. Πολλές φορές φέρνει και ένα επιχείρημα, κάνει και ένα συλλογισμό, στρέφεται και προς το λογικό. Δεν πρόκειται λοιπόν στην πράξη να συναντήσουμε απολύτως «καθαρούς» τούς δύο τύπους της Προπαγάνδας. Οι δύο τύποι συνεχώς συνδυάζονται και εφαρ­μόζονται ταυτοχρόνως. Από την ικανότητα, την πείρα και το ταλέντο τού προπαγανδιστή εξαρτάται να κρίνει σε κάθε περίπτωση ποιόν από τούς δύο θα εφαρμόσει περισσότερο, με βάση το κοινό προς το όποιο απευ­θύνεται και τις συνθήκες κάτω από τις όποιες διεξάγει την συγκεκριμένη Προπαγάνδα του.

8. Κοινότης αποτελέσματος: Δεν πρέπει να νομίζουμε ότι η Αγκιτάτσια, επειδή αποβλέπει την κινητοποίηση μαζών για πρακτικούς σκοπούς, είναι αδιάφορη για ό,τι άφορα την ιδεολογική τους τοποθέτηση. Η συνεχής κινητοποίηση ορισμένων μαζών από το ίδιο πάντοτε κόμμα, στο τέλος, με την συνεχή επαφή και την διαρκή επανάληψη οδηγεί τις μάζες και ιδεολογικά σ’ αυτό. Κατα­λήγει δηλαδή η Αγκιτάτσια τελικά και στον ιδεολογικό προσηλυτισμό των μαζών.

Οι άνθρωποι πού θ’επακολουθήσουν το Κ.Κ. σήμερα σε μία απεργία, αύριο σε μιά εκδήλωση κατά των πυραυλικών βάσεων, μεθαύριο σε μία εκστρατεία για την αμνηστία, την άλλη μέρα σε ένα αγώνα για την αύξηση των μισθών, μετά σε μία «πορεία ειρήνης», σιγά – σιγά θα αφομοιωθούν από αυτό, θα γίνουν και ενσυνειδήτως – ιδεολογικώς οπαδοί του.

Άμεσος σκοπός λοιπόν της Αγκιτάτσιας είναι η κινητοποίηση για πρακτικούς σκοπούς. Αλλά, διά μέσου αυτής της κινητοποιήσεως, επαναλαμβανομένης συνεχώς, οδηγεί βαθμιαία και στον ιδεολογικό προσηλυτι­σμό των κινητοποιούμενων μαζών.

Και αντίστροφα. Η κυρίως Προπαγάνδα, με το να προσηλυτίζει ιδεολογικώς ορισμένα άτομα, τελικώς τα οδηγεί και στην πρακτική δράσι υπέρ αυτής της «ιδεολογίας». Γιατί ασφαλώς, όποιος προσχώρησει σε μία Ιδέα, υποτίθεται ότι θα εργασθεί και πρακτικώς γι’ αυτήν. Έτσι, και οι δύο τύποι Προπαγάνδας, από διαφορετικούς δρόμους, οδηγούν τελικά στο ίδιο αποτέλεσμα. Υπάρχει ταυτότις αποτελέσματος Προπαγάνδας και Αγκιτάτσιας.

Αναφέραμε ήδη ότι δεν υπάρχει ανάμεσα στους δύο τύπους Προπα­γάνδας απόλυτος διαχωρισμός. Αυτό ισχύει και για όλους τούς κανόνες της προπαγανδιστικής τεχνικής. Ποτέ στην Προπαγάνδα η ισχύς ενός κανόνος δεν είναι απόλυτη. Και ποτέ, ένας κανόνας, δεν πρέπει να λαμβάνε­ται μεμονωμένος, ανεξάρτητα από τούς άλλους. Ανάμεσα στους κανόνες πού συνθέτουν αυτό πού λέμε «επιστημονική τεχνική της διαδόσεως ιδεών», υπάρχει συνεχής αλληλεξάρτηση. Ο συνδυασμός τους είναι απόλυτη ανάγκη.

Το ποιός κανόνας θα εφαρμοστεί λιγότερο ή περισσότερο, ποιός τώρα και ποιός υστέρα, ποιός σήμερα και ποιός αύριο ή ποιός στην αρχή και ποιός στο τέλος, αυτό καθορίζεται κάθε φορά από τον προπαγανδιστή. Αυτός, πρέπει να πάρει υπ’ όψη του όλους τους παράγοντες πού ασκούν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη μιας προπαγανδιστικής επιχειρήσεως και οι οποίοι είναι:

α) Ο επιδιωκόμενος σκοπός,
β) Το θέμα με το οποίο υπηρετεί τον σκοπό,
γ) Το είδος τού κοινού προς το όποιο απευθύνεται.
δ) Ο τόπος, στον όποιο διεξάγεται η Προπαγάνδα (χώρος) και
ε) Ο χρόνος κατά τον όποιο διεξάγεται (κοινωνικές, πολιτικές, ψυχολογικές συνθήκες).

Γενικά, αρχή της Προπαγάνδας με απόλυτη ισχύ, είναι μόνον μία: η σχετικότις.

 

Γενικά Περί Κομμουνιστικής προπαγάνδας

 “Δεν θέλουμε θεωρητικά συγγράμματα αλλά φλογερά, ζωντανά, επιθετικά κείμενα που είναι χίλιες φορές
πιο ικανά να κινητοποιούν τούς ανθρώπους απ’ ό,τι οι θεωρητικές φλυαρίες”.
Β. I. ΛΕΝΙΝ

1. Είναι Αγκιτάτσια

Αναφέραμε ότι οι  κομμουνιστές χρησιμοποιούν και τούς δύο τύπους Προπαγάνδας ανάλογα με το κοινό προς το όποιο απευθύνονται και με τις εκάστοτε επιδιώξεις τους. Γενικά όμως, μπορούμε να πούμε, ότι οι κομμουνιστές, διεξάγουν κυρίως, Προπαγάνδα δευτέρου τύπου· «Αγκιτάτσια». Το αγκιτατορικό στοιχείο είναι εκείνο πού υπερέχει γενικά στην Προπαγάνδα τους. Και τούτο είναι πολύ φυσικό. Γιατί, οι κομμουνιστές, αποβλέπουν στην πρόκληση της εξεγέρσεως, στην βίαιη ανατροπή ενός καθεστώτος, στην αντικατάσταση του από ένα άλλο κοινωνικοπολιτικό καθεστώς με μεθόδους βίας. Όλα αυτά, είναι αδύνατον να γίνουν από λίγα άτομα και ιδίως από σκεπτόμενα πρόσωπα. Για να πραγματοποιηθούν χρειάζονται σχετικά πλατειές και ιδίως φανατισμένες μάζες, πού να μισούν και να μάχονται. Και αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνον της Αγκιτάτσιας.

Οι κομμουνιστές, απευθύνθηκαν, λοιπόν στις μάζες και σ’ αυτές εξακολουθούν να απευθύνονται. Αυτές είναι ο στόχος τους – το όργανο πού θα τους επιτρέψει να πάρουν την εξουσία.

Στις μάζες όμως δεν αρκεί κανείς να απευθυνθεί με ένα σύνολο ιδεών με μια συστηματοποιημένη ιδεολογία. Είναι πολύ πιο απλό, πιο εύκολο και πιο αποτελεσματικό να απευθυνθεί σ’ αυτές εκμεταλλευόμενος τις ανάγκες τους, τα συναισθήματά τους, τις επιθυμίες τους, τις απωθημένες τάσεις τους, τούς καταπιεζόμενους πόθους των.

Γι’ αυτό, σύμφωνα και με τη συμβουλή τού Λένιν, το Κ.Κ. εκμεταλλεύεται όλες τις «παροδικές ευκαιρίες συγκινήσεως» πού τού δίνονται και ωθεί τις μάζες σε διάφορες μαχητικές ενέργειες. Έτσι, βαθμιαία, αυτές, συνηθίζουν να το ακολουθούν. Και έρχεται ή ώρα πού τις οδηγεί, χωρίς καλά – καλά να το εννοήσουν, μέσα από ένα παραλήρημα ενθουσιασμού και από μία υστερική αποχαλίνωση τού πολεμικού τους ένστικτου, στην «επανάσταση» – ανατροπή. Εξαπολύει δηλαδή από μέσα τους τις εκρηκτικές καταστρεπτικές δυνάμεις πού περικλείονται στην ανθρώπινη ψυχή και ιδίως στην μαζοψυχή. Αυτό λ.χ. έγινε και στη χώρα μας το Δεκέμβριο τού 1944.

Για να πραγματοποίηση αυτές τις επιδιώξεις του, το Κ.Κ. είναι υπο­χρεωμένο να βρει μία «ειδική γλώσσα» με την οποία να απευθύνεται προς τις μάζες. Αυτή, δεν είναι η γλώσσα τού ιδεολογικού προσηλυτισμού. Είναι η γλώσσα τη αναταραχής και της ζυμώσεως. Η γλώσσα της Αγκιτά­τσια. Δηλαδή της Προπαγάνδας πού δεν απευθύνεται στο λογικό αλλά στα συναισθήματα και στα ένστικτα, πού δεν γυρεύει να διαφώτιση αλλά να συνεγείρει, να ξεσηκώσει.

Η κομμουνιστική Προπαγάνδα είναι λοιπόν μία επιστημονι­κή εκμετάλλευση των ενστίκτων και των συναι­σθημάτων των μαζών. Μία εκμετάλλευση των ιδιοτήτων της Μαζοψυχής με σκοπό την επίτευξη πρακτικών πολιτικών αποτελεσμάτων. Η κομμουνιστική Προπαγάνδα, είναι μία επιστήμη πού μετα­τρέπει τις ιδέες σε διάθεση των μαζών για δράση.

2. Ιστορικά στοιχεία: Με την αγκιτατορική ιδιοφυΐα τους, ο Λένιν και ο Τρότσκι, εξαπέλυσαν το 1917 τα συνθήματά τους πού ρύθμιζαν τα στάδια με τα οποία προχώ­ρησαν προς την κατάληψη της εξουσίας και στην στερέωση τους σ’ αυτήν. Οι δύο αρχηγοί των μπολσεβίκων καθοδήγησαν μία Αγκιτάτσια σε έκταση πρωτοφανή για την ανθρώπινη ιστορία. Η Αγκιτάτσιά τους διεξαγόταν κυρίως μέσα στην εργατική τάξη, στους αγρότες και στους στρατιώτες. Η Ρωσία πλημμύρισε τότε από εργοστασιακές εφημερίδες, από ρήτορες των πεζοδρομίων, των πάρκων, και των πλατειών, από «διαφωτιστές» τού στρατού, από προκηρύξεις και αφίξεις, από κόκκινα λάβαρα και υψωμένες γροθιές.

Όταν οι μπολσεβίκοι επεκράτησαν, δεν διέλυσαν τον κολοσσιαίο αγκιτατορικό μηχανισμό πού είχαν δημιουργήσει. Δεν σταμάτησαν την Αγκιτάτσια τους. Απεναντίας, έθεσαν στη διάθεση της όλα τα μέσα πού τούς παρείχε η εξουσία με σκοπό να επεκτείνουν, να ολοκληρώσουν και να στερεώσουν την δικτατορία τους. Δημιουργήθηκε ό θεσμός των «πολιτικών επιτρόπων» πού στάλθηκαν στις στρατιωτικές μονάδες με αποστολή να μετατρέπουν τις σχολαστικές και τυπικές στρατιωτικές εγκυκλίους και διαταγές, σε μαχητική διάθεση των στρατιωτών για δράση, σε γνήσιο πο­λεμικό μένος.

Περιοδεύουσες ομάδες διαφωτιστών από νεαρούς κομμουνιστές γύριζαν από μονάδα σε μονάδα, από χωριό σε χωριό, από εργοστάσιο σε εργοστάσιο, για να κάνουν Αγκιτάτσια με τα θεατρικά τους έργα, τους χορούς τους, τα τραγούδια τους και τις ομιλίες τους. Έτσι δημιουργήθηκε ένα τεράστιο δίκτυο «αγκιτατόρων» πού με χίλιους δύο αγωγούς : τύπο, ραδιόφωνο, θέατρο, κινηματογράφο, προκηρύξεις, εφημερίδες τοίχου, εφημερίδες εργοστασίων, τοπικές εφημεριδούλες, διασκέψεις, συγκεντρώ­σεις, γιορτές, πανηγύρια, έφθανε ως τον κάθε άνθρωπο, ως την πιο απομακρυσμένη γωνιά της χώρας.

Η καθοδήγηση αυτού του τεράστιου και πολύμορφου έργου ανατέθηκε σε ένα κεντρικό επιτελείο πού αργότερα ονομάσθηκε «Άγκίτ-Πρόπ», από συντόμευση των λέξεων Αγκιτάτσια – Προπαγάνδα. Και μόνο το γεγονός ότι η λέξις Αγκιτάτσια προηγήθηκε από την λέξι Προπαγάνδα, δείχνει ποιά είναι η βασική, η κυρία φύσις της κομμουνιστικής προπαγάνδας. Το «Άγκίτ-Πρόπ», υπάρχει σήμερα σε κάθε Κ.Κ. και αποτελεί συ­στατικό στοιχείο κάθε Κεντρικής Επιτροπής του.

Οι αντίπαλοι των μπολσεβίκων, οι Λευκορώσοι, κατανόησαν τότε επίσης την σημασία της Προπαγάνδας ως «πολεμικού όπλου» και δημιούργησαν και αυτοί τον προπαγανδιστικό τους οργανισμό πού ονο­μάσθηκε «Όσβαγκ». Το «Όσβαγκ» ήταν ένας αξιόλογος προπαγανδι­στικός μηχανισμός με αρκετά μέσα στη διάθεση του και με επικεφαλής του σημαντικούς επιστήμονες της ψυχολογίας των μαζών. Το «Όσβαγκ» όμως χρησιμοποίησε κυρίως ως μέθοδο του την πειθώ. Έκανε δηλαδή «κυρίως Προπαγάνδα» (διαφώτιση). Προσπαθούσε να προσηλύτισει ιδεολογικά το κοινό του, ενώ οι μπολσεβίκοι έκαναν Αγκιτάτσια, απευθύνονταν στις μάζες, με λίγα χτυπητά εντυπωσιακά συνθήματα πού μιλούσαν στα ένστικτά τους, στις έμφυτες ροπές και στις επιθυμίες τους.

Έτσι, ενώ οι μπολσεβίκοι κατόρθωναν να κινητοποιούν άμεσα τις μάζες, οι Λευκορώσοι προσπαθούσαν να τις κατηχήσουν ιδεολογικά. Ο τότε διευθυντής του Οσβαγκ, Σ. Τσαχότιν γράφει:

«Η δραστηριότις του «Οσβαγκ αν και χρησιμοποιούσε και μορφές συγ­κινήσεως ήταν περισσότερο προσανατολισμένη προς την Προπαγάνδα την βασισμένη στον συλλογισμό και την πειθώ. Γι’ αυτό, ενώ είχε επίδραση στους διανοουμένους δεν κατόρθωνε να επηρεάσει ισχυρά τις λαϊκές μάζες και κατά συνέπεια απέτυχε».

Από αυτήν την πρώτη σύγκρουση Αγκιτάτσιας και Προπαγάνδας, νικήτρια βγήκε η πρώτη. Από τότε, παρέμεινε σταθερή η προτίμηση των κομμουνιστών προς την Ζύμωση, την Αγκιτάτσια. Σε όλες τις κομ­μουνιστικές επαναστάσεις πού ακολούθησαν την επανάσταση τού 1917, το κυριότερο όπλο υπήρξε η Αγκιτάτσια. Αυτό έγινε και στην Κίνα και στην Γιουγκοσλαβία και στην Ελλάδα.

Στην Κίνα και στην Γιουγκοσλαβία, κατά τον εμφύλιο πόλεμο, οι αγκιτάτορες αποτελούσαν βασικό στοιχείο κάθε κομμουνιστικής στρα­τιωτικής μονάδος. Την άγκιτατορική μέθοδο χρησιμοποιούν και όλα τα Κ.Κ. σε όλες τις χώρες. Η κομμουνιστική Προπαγάνδα λοιπόν, από την ίδια την φύση των επιδιώξεων τού κομμουνισμού, είναι δευτέρου τύπου : Ζύμωσης – Αγκιτάτσια.

3. Αγκιτάτσια ειδικού τύπου : Οι κομουνιστές δεν είναι ούτε οι πρώτοι, ούτε οι μόνοι πού χρη­σιμοποίησαν και χρησιμοποιούν την Αγκιτάτσια. Άλλα η κομμουνιστική Αγκιτάτσια έχει ορισμένα ιδιαίτερα, δικά της χαρακτηριστικά πού δεν τα βρίσκουμε στις άλλες Αγκιτάτσιες τού παρελθόντος και τού παρόντος. Αυτά τα χαρακτηριστικά, καθιστούν την κομμουνιστική Προπαγάνδα Αγκιτάτσια ειδικού τύπου και καθορίζουν τη δική της, την ξεχωριστή φύση, την διαφορετική από την Αγκιτάτσια πού χρη­σιμοποίησαν άλλα κινήματα τού παρελθόντος όπως λ.χ. ο χριστιανισμός, ο μωαμεθανισμός, οι σταυροφορίες ή η Γαλλική Επανάσταση.

Τα χαρακτηριστικά της κομμουνιστικής Αγκιτάτσιας τα είχε σε μεγάλο βαθμό και η Αγκιτάτσια τού φασισμού (Μουσολίνι – Χίτλερ). Αλλά, η φασιστική Αγκιτάτσια εξέλειπε, ενώ η κομμουνιστική απεναντίας, όλο και διευρύνεται σε έκταση και σε βάθος. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κομμουνιστικής Αγκιτάτσια είναι τέσσερα: Η μονιμότητα, η καθολικότητα, ο άντιατομισμός  και η μονοπώληση.

(Αγκιτάστια είναι το «αλλαγή» – «διακύβευμα»  -  “ο λαός στην εξουσία” -  «κυρίαρχος λαός» – “λεφτά υπάρχουν” -  “μαζί θα κυβερνήσουμε” -  “ο θεός σε αγαπάει” – “η δουλειά είναι ευτυχία” – «ή τα τάνκς ή εγώ» – “ο χρόνος είναι χρήμα” – “οι διακοπές του λαού” – “μάθε γράμματα να γίνεις άνθρωπος χρήσιμος” – “τα μπάνια του υπαλλήλου” -  “ρούχα ολόλευκα” – “πληθύνεσθε κι αυξάνεσθε ” και άλλα τέτοια προπαγανδιστικά κι ωραία που σε εγκλωβίζουν μέσα σε ασημαντότητες,  ικανοποιώντας κι ενδυναμώνοντας το εγώ σου).



Η ΜΟΝΙΜΟΤΗΣ

«Στην Προπαγάνδα δεν υπάρχουν ημέρες αργίας»

1. «Παντού και πάντα».

Ό μαρξισμός διδάσκει ότι στην κοινωνία διεξάγεται ένας αδιάκοπος αδυσώπητος και προαιώνιος πόλεμος: «η πάλη των τάξεων». Κάθε άνθρωπος, είτε το θέλει, είτε όχι, ανήκει σε μία τάξη. Και κάθε τάξις, είτε το θέλει είτε όχι, βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο εναντίον των άλλων τάξεων. Έτσι, κάθε άνθρωπος, αφού ανήκει σε μία τάξη, αντικειμενικά, έστω και αν αυτό δεν το έχει κατανοήσει υποκειμενικά, βρίσκεται σε πό­λεμο με τις άλλες κοινωνικές τάξεις δηλ. σε αγώνα αλληλοεξοντώσεως προς τούς συνανθρώπους του. Μία έκφραση αυτού τού πολέμου των τά­ξεων κατά τούς μαρξιστές είναι και η Πολιτική.

Αυτή, για τούς κομμουνιστές δεν είναι αντιπαράθεση διαφορετικών λύσεων για τα προβλήματα πού αντιμετωπίζει ένα έθνος, ούτε μία επιλογή από μέρους τού λαού εκείνων πού νομίζει ότι είναι ικανοί να τον κυβερνήσουν. Είναι ένας πόλεμος εξοντώσεως μεταξύ αντίπαλων τάξεων.

Κύριο όπλο αυτού τού πολέμου είναι η Προπαγάνδα. Κάθε άνθρωπος, κατά τον μαρξισμό, μετέχει στον ταξικό πόλεμο. Δεν υπάρχει κανείς πού να μη δρα πολιτικώς, γιατί δεν υπάρχει καμία ανθρώπινη πράξη πού να μην έχει και πολιτική σημασία.

Αφού λοιπόν, κάθε πράξη μας έχει οπωσδήποτε και πολιτική ση­μασία, αυτό θα πει κατά τούς κομουνιστές, ότι κάθε πράξη μας έχει και προπαγανδιστική σημασία. Με τα λόγια μας, με την εργασία μας, με την δημόσια αλλά και με την ιδιωτική μας ζωή, κάνουμε πολιτική, κάνουμε Προπαγάνδα, γιατί όλες αυτές οι ενέ­ργειες μας, είτε το θέλουμε είτε όχι, εντάσσονται μέσα στα πλαίσια τού «κοινωνικού πολέμου», της «πάλης των τάξεων».

Αφού ο πόλεμος των τάξεων είναι μόνιμος, και η κυριότερη εκδήλωση του, η Προπαγάνδα, είναι επίσης ένα μόνιμο φαινόμενο της ανθρώπινης κοινωνίας. Όποιος λοιπόν δεν ασκεί την Προπαγάνδα παρά μόνον ευκαιριακά, σε πολλές περιπτώσεις αφήνει τον εχθρό του να τον βάλλει χωρίς να άπαντα στα πυρά του. Άρα, χάνει την μάχη. Κάθε παράταξη, κάθε τάξη, κάθε κόμμα, κάθε οργάνωση και κάθε άνθρωπος πού εντάσσεται σε ένα κίνημα, οφείλουν να διεξαγάγουν την Προπαγάνδα όχι ευκαιριακά, αλλά μονίμως. «Στην Προπαγάνδα δεν υπάρχουν ήμερες αργίας»διδάσκουν στις σχολές Προπαγά­νδας των κομμουνιστικών χωρών. Η Προπαγάνδα δεν ξέρει ούτε δια­κοπές, ούτε εορτές, ούτε Κυριακές. Γίνεται παντού και πάντα. 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Η Προπαγάνδα είναι ένας μόνιμος θεσμός τού κομμουνισμού. Πριν από αυτόν διεξαγόταν ευκαιριακά. Με τον κομμουνισμό, για πρώτη φορά στην Ιστορία, η Προπαγάνδα έγινε ένας σταθερός, μόνιμος θεσμός, ένα συστατικό στοιχείο της κοινωνίας.

Το παράδειγμα τού κομμουνισμού, το μιμήθηκε με επιτυχία και ό φασισμός.

2. Ό τύπος του κομμουνιστή: Ό κομμουνιστής είναι υποχρεωμένος να έχει πάντα υπ’ όψη του την «πολιτική» δηλ. την προπαγανδιστική πλευρά κάθε πράξεώς του. Και οφείλει να προσέχει, ώστε οι πράξεις του να είναι τέτοιες πού να ωφελούν προπαγανδιστικά το κόμμα του. «Μη ξεχνάς ποτέ σου ότι είσαι κομμουνιστής». Αυτό το σύνθημα είναι μία βασική εντολή κάθε Κ.Κ. προς τα μέλη του. Η εντολή σημαίνει για τον κομμουνιστή ότι παντού και πάντα, στη δουλειά, στο καφενείο, στο λεωφορείο, στην εκδρομή, στον κινηματογράφο, όταν εργάζεται, όταν διασκεδάζει, όταν κουβεντιάζει, οφείλει, είτε με τα λόγια είτε με τα έργα του, γενικά με την όλη συμπεριφορά του, να κάνη Προπαγάνδα για το κόμμα του. Από αυτήν την σκοπιά πρέπει να βλέπει και να καθορίζει τον τρόπο με τον όποιο εργάζεται, ντύνεται, διασκεδάζει και γενικά τον τρόπο με τον όποιο ζει.

Έτσι, ο κομμουνιστής, δεν μπορεί λ.χ. να ντύνεται σύμφωνα με την δυτική μόδα, να πηγαίνει στην εκκλησία, να χορεύει αμερικάνικους χο­ρούς, να λατρεύει την τζαζ, να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα ή να παντρευτεί μία αστή, διότι οι τέτοιες ενέργειες, ασυμβίβαστες προς εκείνα πού διδάσκει και προς τον τρόπο ζωής πού θέλει να επιβάλει το κόμμα του, θα είχαν ένα προπαγανδιστικό αποτέλεσμα δυσμενές γι» αυτό.

Άλλωστε, ο κομμουνιστής, από την ώρα πού γίνεται πραγματικά τέτοιος, παύει να ανήκει στον εαυτό του. Δεν είναι πια ένας ιδιώτης. Είναι ένας στρατιώτης πού υπηρετεί το κόμμα του. Σ’ αυτό ανήκει. Η θητεία του κρατά όσο και η ζωή του – εκτός αν παύση να είναι κομμουνιστής. Δεν δικαιούται να έχει ατομική ζωή, οντότητα, σκέψη, ύπαρξη. Όλα του τα δικαιώματα τα παραδίδει εν λευκώ στο κόμμα. Κάνει μία ολική και οριστική απαλλοτρίωση δικαιωμάτων και προσωπικότητες, προς όφε­λος του κόμματος του. Δεν δικαιούται λ.χ. να διάλεξη τον τόπο της δια­μονής του. Θα ζήση εκεί όπου τον χρειάζεται το κόμμα. Δεν μπορεί να αλλάξει δουλειά. Θα εργάζεται εκεί όπου τον θέλει η κομματική οργάνωση. Δεν επιτρέπεται να παντρευτεί χωρίς το κόμμα να τού δώσει την σχετική άδεια. Δεν έχει το δικαίωμα να διαλέξει την σύζυγο του, αν δεν την εγκρίνει το κόμμα. Ο κομμουνιστής βρίσκεται παντού και πάντα σε υπη­ρεσία. Ποτέ του δεν έχει άδεια. Όπου κι αν είναι, ότι κι αν κάνη, υποχρεούται να εργάζεται για τον κομμουνισμό. (τα ίδια ισχύουν και στον φασισμό)

Η γνώσις αυτού τού γεγονότος, αποτελεί στοιχείο απαραίτητο για την κατανόηση τού κομμουνισμού, ο όποιος δεν είναι μόνο ένα κίνημα, μία ιδεολογία ή ένα σύστημα, άλλα επίσης και ίσως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, μιά ειδική νοοτροπία, μία ιδιάζουσα ψυχολογία. Ο κομμουνιστής, δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος πού έχει άλλες απόψεις και πιστεύει σε άλλες ιδέες. Είναι προ πάντων ένας άνθρωπος με ριζικά διαφορετική νοοτροπία, με άλλο τρόπο σκέψεως, με δική του ψυχοσύνθεση. Γι’ αυτό, πολλές φορές, οι αντιδράσεις του είναι αντίθετες από εκείνες των άλλων ανθρώπων. Και είναι σφάλμα να προβλέπουμε τις ενέργειες των κομμουνιστών με βάση το τί θα κάναμε εμείς στην θέση τους. Ό κομμου­νιστής θα κάνει εκείνο πού τού επιβάλλει η δική του ψυχοσύνθεση. Για να μπορούμε λοιπόν να προβλέψουμε σωστά τις ενέργειες και τις αντιδράσεις του, για να τον αντιμετωπίσουμε με τον ορθό τρόπο, πρέπει να με­λετήσουμε την ψυχολογία του και να διεισδύσουμε όσο γίνεται πιο βαθειά στον τόσο ξένο και παράδοξο για ένα ελεύθερο άνθρωπο ψυχικό κόσμο τού εθελόδουλου.

Η αρχή «παντού και πάντα» είναι βασική για την κομμουνιστική Προπαγάνδα. Η σημασία πού της δίνουν είναι τόσο μεγάλη, ώστε συχνά, οι κομμουνιστές φθάνουν στο σημείο να λένε ότι «ό άνθρωπος εί­ναι ζώο πού κάνει Προπαγάνδα».Φυσικά αυτός ό ορισμός είναι υπερβολικός, αλλά δείχνει την σημασία πού αποδίδουν οι κομμουνιστές στην Προπαγάνδα, σε σημείο πού μπορούμε να πούμε, χωρίς υπερβολή, ότι ο κομμουνιστής είναι ένας άνθρωπος πού κάνει Προπαγάνδα:

3. Η κάλυψη της Αγκιτάτσιας: Πολλές φορές η μονίμως διεξαγομένη κομμουνιστική Αγκιτάτσια δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή από τούς πολλούς, γιατί συχνότατα, δεν είναι άμεση, άλλα έμμεση. Άλλωστε η Αγκιτάτσια, όπως αναφέραμε, δεν αποβλέπει άμεσα στον ιδεολογικό προσηλυτισμό, αλλά στην ζύμωση.

Κατά συνέπεια, η Προπαγάνδα των κομμουνιστών δεν παίρνει πάντοτε τη μορφή του ανοικτού προσηλυτισμού στις ιδέες τους. Συνήθως έχει τη μορφή της εκδηλώσεως μιας γενικής δυσαρέσκειας ή της διεκδικήσεως ενός κοινού αιτήματος. Έτσι, συμβιβάζεται και εναρμονίζεται με το «κοινό» αίσθημα», συμβαδίζει μαζί του. Γι’ αυτό, δεν δίνει την εντύπωση της Προπαγάνδας, αφού παίρνει την μορφή της εκφράσεως ενός γενικού αισθή­ματος. Η κομμουνιστική Προπαγάνδα, με λόγια, μεταμφιέζεται σε μία έκφραση της Κοινής Γ ν ώ μ η ς . Ένα παράδειγμα :

Πολύς κόσμος είναι μαζεμένος στη στάση τού λεωφορείου. Κάνει πολύ ζέστη ή βρέχει. Το λεωφορείο αργεί να έρθει ή περνά γεμάτο χωρίς να σταθεί. Μαζί με τον άλλο κόσμο περιμένει και ένας κομμουνιστής. Όλοι, όσοι περιμένουν, είναι δυσαρεστημένοι, εκνευρισμένοι. Σε μία στιγμή, ό κομ­μουνιστής αρχίζει να διαμαρτύρεται υψηλόφωνα για την απαράδεκτη αυτή κατάσταση, να εκφράζει την γενική δυσφορία, την οποία εντέχνως στρέφει εναντίον τού αστικού κράτους χωρίς να εκδηλώσει ανοιχτά τα φρονήματα του. Ο κόσμος που τον ακούει συμφωνεί μαζί του. Έτσι, δεν έχει το συναίσθημα ότι είναι στόχος  Προπαγάνδας. Εάν ο κομμουνιστής αγκιτάτορας κρίνει ότι το περιβάλλον το επιτρέπει, μπορεί να προχωρήσει και περισσότερο «πολιτικοποιώντας» το θέμα του.

Άπειρες είναι οι ευκαιρίες πού προσφέρονται από την καθημερινή ζωή στον κομμουνιστή για να κάνη την Αγκιτάτσια του. Φυ­σικά, αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε έκφραση δυσαρέσκειας ή κριτικής απο­τελεί και κομμουνιστική Προπαγάνδα. Μία τέτοια σκέψη θα αποτελούσε τραγική παρεξήγηση και θα ενίσχυε τον κομμουνισμό.

4. Συμπέρασμα.

Σήμερα η Προπαγάνδα διεξάγεται μονίμως. Παντού και πάντο­τε. Προς κάθε κατεύθυνση. Όλοι μας είμεθα μόνιμοι στόχοι της Προπαγάνδας. Αυτή, αποτελεί πια ένα συστατικό στοιχείο της σύγχρο­νης ζωής, ένα σταθερό θεσμό της. Η Προπαγάνδα είναι ένα μόνιμο φαινό­μενο όλων των κοινωνιών τού αιώνα μας.

Η πιο μόνιμη απ όλες τις Προπαγάνδες είναι η κομμουνιστική, η πρώτη άλλωστε πού πραγματικά έγινε μόνιμος θεσμός ενός κινήματος και ενός τρόπου ζωής. Το πρώτο γνώρισμα της κομμουνιστικής Αγκιτάτσιας είναι η μονιμότητά της. Διεξάγεται παντού και πάντα. Με όλα τα μέσα. Σε όλους τούς χρόνους. Σε όλους τούς χώρους. Προς κάθε κατεύθυνση. Ακολουθεί τον πολίτη από την ώρα πού θα γεννηθεί ως τον θάνατό του. Μπορούμε να πούμε ότι η κομμουνιστική Προπαγάνδα είναι μία Αγκιτάτσια μονίμως δ ι ε ξ α γ ό μ ε ν η.

[1]Σ’ αυτό οφείλεται και η αρχική στάση του υπέρ του «Όχι», της 28ης ‘Οκτωβρίου 1940, το οποίο ενέκρινε με την πρώτη επιστολή του, παρά την ύπαρξη της σοβιετοχιτλερικής συμμαχίας. Μετά, κατάλαβε το λάθος του και έγραψε δύο άλλες επιστολές με τις όποιες πήρε θέση εναντίον του «Όχι» και εναρμονίσθηκε με την τότε φιλοαξονική «γραμ­μή» της Μόσχας και του διεθνούς κομμουνισμού.

© Γεώργιος Κ. Γεωργαλάς “Η Προπαγάνδα” Αθήνα 1967

————————————————–



Διάβασε ακόμη

Προπαγάνδα και Μάζα : Προπαγάνδα και Μαζάνθρωπος : «Ο συνειδητός και ευφυής χειρισμός των οργανωμένων συνηθειών και των απόψεων σχετικά με τις μάζες είναι ένα σημαντικό στοιχείο στη δημοκρατική κοινωνία. Εκείνοι που χειρίζονται αυτόν τον απαρατήρητο μηχανισμό της κοινωνίας αποτελούν μια αόρατη κυβέρνηση που αποτελεί την πραγματική δύναμη που κυβερνά ολόκληρη τη χώρα.»

Εγώ ή Gestalt : Εγώ: Η παρούσα κατάσταση του κόσμου της ύλης, ορατής και αόρατης και όχι μόνο της ανθρωπότητας. Στην καθομιλουμένη είναι η λέξη που υπάρχει σε κάθε πρόταση, είτε ακούγεται είτε όχι, μαζί με τις συγγενικές της –μου δικό μου, εμένα, με- αλλά και η πλέον παραπλανητική σαν λέξη, γιατί σαν έννοια είναι η απόλυτη καταστροφή. Στην καθημερινή χρήση το ΕΓΩ, το κομματιασμένο, δηλώνει το αρχέγονο λάθος, την πλανεμένη αντίληψη για το Άτμητο το Άρρητο, Το ΕΓΩ είναι η πλασματική ψευδαίσθηση ενός διαιρεμένου σε χιλιάδες κομμάτια εαυτού.

Αριστοκρατία Julius Evola: Μια προφανής προσέγγιση (σύγκλιση) μπορεί να σημειωθεί: η υποβίβαση της συνειδητής αρχής του ατόμου, η υπερβολική σημασία που δίδεται στο υποσυνείδητο, στο παράλογο, στο συλλογικό ασυνείδητο και παρόμοια, από την ψυχανάλυση και ανάλογες σχολές με αυτήν, αντιστοιχούν στο άτομο ακριβώς σε αυτό που είναι η έκτακτη ανάγκη, η ενστικτώδης εκ των κάτω η ανατροπή, η επαναστατική υποκατάσταση του ανώτερου με το κατώτερο και η υποτίμηση για κάθε αρχή εξουσίας, εκπροσωπούν τον κοινωνικό και ιστορικό σύγχρονο κόσμο. Πάνω σε δύο διαφορετικά επίπεδα δρα η ίδια τάση και τα δύο αποτελέσματα δεν μπορούν παρά να συμπληρωθούν αμοιβαία.

Mind Control Στην Αμερική “ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ANOIΧTA ΜΑΤΙΑ” : Πέντε εύκολα βήματα να κατασκευάσετε έναν Μανζουριανό υποψήφιο.Το κείμενο βασίζεται σε άρθρο του Rumor Mill News της Rayelan Allan τον Δεκέμβριο του 1996. Τα αρχικά κομμάτια τα έστειλε στην Rayelan, ο συζυγός της Gunther Russbacher. Τις ημέρες πριν τα γεγονότα των πυροβολισμών και των θανάτων των παιδιών στο Columbine στις 20 Απριλίου 1999, ένας άνδρας από την Αυστρία επισκέφθηκε την Rayelan για να διευκρινίσει κάποιες παραγράφους. Της είπε ότι ήταν ο αρχηγός του Gunther στην Αυστριακή υπηρεσία πληροφοριών, και ότι είχε βοηθήσει τον σύζυγο της στο πρώτο μέρος του άρθρου, «Επιχείρηση Ανοικτά Μάτια». Λίγο μετά την επίσκεψη του Αυστριακού στην Rayelan , ξέσπασε η τραγωδία στο Columbine. Η Rayelan πιστεύει ότι αυτοί οι σκοτωμοί είναι η αρχή της τελικής προσπάθειας του αφοπλισμού του Αμερικανικού λαού.

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

The Illuminati in America.......[ Educate-Yourself ]


Exclusive Interview with an Ex-Illuminati Programmer/Trainer
 
By Svali with interviewer HJ Springer, Chief Editor CentrExNews.com <centrex@looksmart.com>
Copyright © 2000 CentrExNews.com. All rights reserved.

http://educate-yourself.org/mc/mcsvaliinterviewpt1.shtml

 Part 1: About Svali
 Part 2: Who and What is the Illuminati?
 Part 3: How the Illuminati runs Hollywood
 Part 4: The Illuminati-Freemason Connection
 Part 5:  Illuminati - CIA Connection - Russia
             & China  
 Part 6: Ritual Abuse - Mind Control Denial;
             Bohemian Grove  
Part 7: Illuminati Symbols and Clues; Level of
            Infiltration

Part 8: The Fourth Reich
Part 9: Ritual Sacrifices - Demons- Shape
           Shifting  
Part 10: More About Demonic Shape Shifting  
             Questions from Readers  
Part 11: Illuminati Proof - Vulnerabilities
Part 12: The Top of the Pyramid
Part 13: The UN or 'Supreme World Council'
[E-Y Editor's Note: Brice Taylor brought this interview to my attention. It provides an excellent corroboration of the conduct and nature of Illuminati 'families' that Brice relates in her book, Thanks for The Memories, but it also offers the additional perspective of the mind controlled programmer who's 'work' is more clinical (albeit ghastly), yet just as destructive to the traumatized victim of mind control as well as to the 'traumatizer', the programmer herself , who in most cases is also under mind control. Neither party is consciously aware that they are engaged in this activity and yet both parties are direct participants in the perpetuation of this diabolical enslavement program which had its genesis in Nazi concentration camps under Dr. Joseph Mengele (the infamous Auswitcz "Angel of Death") and was developed to full operational status right here in the USA under the very same Dr. Joseph Mengele courtesy of the OSS/CIA and Operation Paper Clip.

HJ Springer, Editor of CentrExNews.com, penned the following introductory remarks to this revealing ten part interview with Svali. Our gratitude to 'Svali' for bringing this information forward and HJ Springer for running the story. You can read many more articles by Svali and examine her self pubished book at  http://www.suite101.com/ . Every thinking person on this planet needs to become educated about the Illuminati takeover agenda; otherwise their life and the lives their children will suffer the ultimate price for their inattention, ignorance,  and inaction...Update Nov. 2004: CentrExNews.com vanished from the internet somewhere around 2003. Ken Adachi]

While running our series 'The Illuminati: How the Cult Programs People' we received a few emails that were of a somewhat skeptical nature and/or requesting more information. Needless to say, I had some questions of my own regarding some details of the Illuminati and their agenda, and so I got in touch with 'Svali' (her pseudonym), an Ex-Illuminati Programmer/Trainer, to find out more about her claims. In the following few episodes I will enlighten you (pardon the pun), as much as I can, with additional knowledge I  received from her. Our correspondence took place in the form of an email interview, which I left mainly intact. I only edited it for spelling and punctuation; minus some personal information addressed to me. Should you have any additional questions you would like to ask Svali, please email me at centrex@looksmart.com and I will forward them to her for a possible future article. Following is the first part of our interview.

HJ Springer
chief editor

 Part 1: About Svali
 
Dear Mr. Springer,
Thank you for contacting me. Actually, I just received a somewhat skeptical email today from someone who read the information at your site. I would be more than happy to answer questions about validity, etc. with the following provision. I write under a pen name to protect my two children and husband, whom I do not want to have receiving hostile or threatening phone calls, etc. My two children are still healing from the experiences of being raised in the group as well, and I don't want any experiences that could traumatize them.

The topic I am addressing is somewhat volatile, to say the least. People have strong emotions pro and con as to whether the Illuminati are real. That said, I will give you a little background info, feel free to share this with readers. Also, my column at http://www.Suite101.com (I have a column on ritual abuse; do a search on 'svali') has numerous articles on this topic if people want to learn more.

1. I was born in 1957 in Alexandria, Virginia. I lived briefly in a small town about an hour away from Washington, DC, then moved to a 500 acre farm in northern Virginia when my mother married my stepfather. Both my mother and my stepfather were members of this group. It is a very generational group. My mother sat on the regional council over the Washington, DC area   and was in the "spiritual chair" (the Illuminati have 6 chairs on their ascended masters council: Sciences, Government, Leadership, Scholarship, Spiritual, and Military.)

These also correlate to the areas that children are taught growing up in this group. They believe in "well rounded" children. The "spiritual" rituals, or occult rituals, were only one small part of the teaching of this group, the other five areas are also equally emphasized. I spent more time learning history, languages, and sciences than I did seeing rituals, although they were      important to the group.

2. I went to school in Charlottesville, Va. 1975 to 1981, where I received a BSN in nursing, and a BA in Spanish ( I got two degrees). This is also a place where a lot intense abuse and occultic crime occurred, on an estate about 10 miles south west of Charlottesville going towards Crowley, Virginia.

3. After graduation, I went to San Diego in 1981 ( I was called there by the leadership there, they were strong in military training but weak in sciences, which was my forte). I came and sat on leadership council, I was the sixth head trainer there (the lowest head trainer) and had 30 trainers in the local groups reporting to me. Leadership council met in Ramona, Ca. on an estate there that belonged to a man named Jonathan Meiers.

When I went to the police in 1996 (after I had left the group) sure enough, there was an estate there belonging to someone with that name. One of his cult names was "Black Hand" because he wore black gloves when he worked with people. He was the head trainer in the group, and one of the most sadistic and brutal people I ever knew. He burned out most of the trainers that worked with him, and I made it because I had a friend on leadership council who hated him and helped me undermine him (the Illuminati are a very political and back stabbing group, a "dog eat dog" mentality; everyone wants to move up ). Her cult name was Athena.

After years (12) of working with Jonathan, I moved up to the second head trainer position in the county. Jonathan was getting ready to move to regional, and he wanted me to take his place. But he and I also despised each other, and he set me up to take a fall. That's a whole different story, and was one of the factors that made me leave the group. I left the group in 1995, sick of the lying, deceiving, and politics, and fearful for my life. I fled to Texas, and went through therapy with Dr. Jerry Mundgaze    and his group. But unfortunately, they didn't know how to help "deprogram me", or as Dr. Mundgaze told me, "you are higher than almost anyone we have seen, and more programmed."

I remembered so much, and he had never heard of it and had no idea how to help (definitely no suggesting of memories there, most of mine occurred spontaneously, AT HOME. I have never been hypnotized or age regressed, all of my memories have occurred in the course of daily life).

I spent a year intensely deprogramming myself. I was a head programmer, or trainer, so I used my knowledge to undo what was done to me. I also became enraged as I realized that the abuse I had endured (and done to others) was NOT normal, was used to manipulate me, etc.

My book is based on my memories as an ADULT in this group. I was a perpetrator, and I now regret it considerably. It is my restitution before God as I expose what this group does and stands for. I also wrote it for therapists, to help them understand the group and its methodologies, since it was so difficult to hear from a nationally known ritual abuse center, "we don't know   what to do...". I based it on what I did to heal.

Two years ago, my children were on visitation with me and disclosed their abuse to me. I went to CPS, and the case was closed, because the worker said she didn't believe in ritual abuse! My ex came to get the children (he could have put me in federal prison for not giving the children back, since the San Diego court system blatantly states that they do not believe in ritual abuse, and in EVERY case of alleged RA, the children are given to the allegedly abusing parent).

The children confronted him in person. He turned white as a sheet, said, "you really don't want to go back to "family", they said "no". He then fled to California, quit his job, and moved out here and is in therapy for RA and DID (Dissociative Identity Disorder). My children are also in therapy, and healing rapidly. My now 12 year old son is almost completely integrated, and happier than he has ever been before; my 16 year old daughter has some tough issues to face, such as the sexual abuse she endured. But God has been faithful in His healing work in all of our lives.

I wish that this was just "made up". That it weren't real. But it is. There is too much documentation of this occurring (I can send you an URL for documented convicted RA cases). My greatest regret is that I was used by this group, after a lifetime of teaching, to be a perpetrator of the worst kind. I used to torture and abuse others, believing that I was "helping" them.

Now, I realize that what I did was wrong, I have asked God's forgiveness. And am committed to exposing this group through my writing. I am also a professional writer in the medical field, was a registered nurse for 18+ years, and currently work as an ESL teacher, health educator, and freelance author (on non abuse topics!). I hope this is enough background info, it is the truth before God and men. If you need any other, that won't compromise my anonymity or my children's protection, please let me know.
 
Sincerely, Svali
 
PS. My younger sister remembers being tied up on a stone altar at the age of 3, with a gag in her mouth, and being raped. She also remembers our paternal grandmother taking her to friends, who used her sexually at the ages of 3 to 5. She became an alcoholic at age 13, after trying to commit suicide 7 times by age 12. My older brother has NO memories of ANYTHING AT ALL before age 20, his life is a complete blank. He does believe that our father was a perverse and strange man. This brother was cut down from our garage when he was 8, and tried to hang himself.

My oldest brother is on the run, afraid to live anywhere for more than a few months, because he believes they want to "get him." He also tried to commit suicide many times as a young child. This is somewhat corroborating evidence, as well as the fact that both of my children dream in German at night (that is the language they speak in the Illuminati) and have NEVER heard it in the daytime.
 
Part 2: Who and What is the Illuminati?


 

Μία σαδιστική σατανική σέκτα κυβερνά τον πλανήτη - nea-arxh-news__24ωρη ενημέρωση

Μία σαδιστική σατανική σέκτα κυβερνά τον πλανήτη - nea-arxh-news__24ωρη ενημέρωση

{ΒΙΝΤΕΟ} Έτος 1994 και χρεος 90 δις...Απο τοτε πληρώσαμε 571 δις και χρωστάμε ακόμα 360! - nea-arxh-news__24ωρη ενημέρωση

{ΒΙΝΤΕΟ} Έτος 1994 και χρεος 90 δις...Απο τοτε πληρώσαμε 571 δις και χρωστάμε ακόμα 360! - nea-arxh-news__24ωρη ενημέρωση

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ: Ο ΣΟΛΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ

ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ: Ο ΣΟΛΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ: Οταν ο Σόλων (ο μέγας νομοθέτης) αισθάνθηκε ότι ο Πεισίστρατος (ο οποίος ήταν συγγενής του) είχε σκοπό να αναλάβει την εξουσία και να εφαρμ...

Μπορεί να αλλάξει η κατάσταση χωρίς κοινωνική εξέγερση; by Κλεισθένης ~ 27 Αυγούστου 2012 Πηγή: http://ideopigi.blogspot.com/2012/08/blog-post_5871.html#ixzz24mRNTYF4


Μοναδικός δικαιολογητικός λόγος και σκοπός της ύπαρξης του Κράτους (ως λαϊκής οργανωτικής δομής) είναι η κοινωνία. Δηλαδή η εξασφάλιση της συνοχής της, της προστασίας της, της ανάπτυξή της, της εδραίωσης κοινωνικής δικαιοσύνης κ.λ.π. Αιτία λοιπόν της ύπαρξης του Κράτους είναι η προστασία και η εξυπηρέτηση της Κοινωνίας και όχι η εξαθλίωσή της. Κράτος που εξαθλιώνει την κοινωνία, δεν....
έχει λόγο ύπαρξης.  Το δε Πολίτευμα είναι η με νομικούς κανόνες συγκρότηση και άσκηση της κρατικής εξουσίας για την εξυπηρέτηση του κοινωνικού συμφέροντος.

Με βάση αυτές τις γενικά παραδεδεγμένες σκέψεις, είναι λογικό επόμενο ότι η κοινωνία έχει το προβάδισμα έναντι του κράτους και οι όποιες κοινωνικές αλλαγές, κοινωνικά προτάγματα και κοινωνικές ανάγκες, είναι φυσικό να επιφέρουν και ανάλογες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, δηλαδή στους κανόνες και τους μηχανισμούς άσκησης της κρατικής εξουσίας, προκειμένου αυτό να προσαρμοστεί στη νέα κοινωνική πραγματικότητα, χωρίς να απαιτείται κοινωνική εξέγερση ή επανάσταση.  Υπάρχει δηλαδή από τη φύση της μια σχέση νομοτελειακά μονοσήμαντη σε μεγάλο μέρος της.

Στην Ελλάδα όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει. Εδώ όπως είναι γνωστό, η κρατική εξουσία έχει αυτονομηθεί πλήρως από την κοινωνία. Αυτοαναπαράγεται και ασκείται αυτοδύναμα, χωρίς η κοινωνία να μπορεί να παρέμβει πουθενά. Το πολιτικό σύστημα είναι κλειστό. Επομένως όση εξαθλίωση και αν υπάρξει και όσες κοινωνικές ανακατατάξεις και αν γίνουν, το πολιτικό σύστημα (πολιτικό προσωπικό, κανόνες λειτουργίας του, κρατικοί μηχανισμοί και διαπλεκόμενα κρατικοδίαιτα συμφέροντα) θα παραμένει αλώβητο και θα συνεχίσει να επιβαρύνει την ανίσχυρη και κατακερματισμένη κοινωνία, οχυρωμένο πίσω από ένα αντιδημοκρατικό Σύνταγμα που δεν δίνει δημοκρατικές διεξόδους κοινωνικής παρέμβασης...

Η κοινωνία πλέον, από την πλήρη ιδιώτευσή της (κατάσταση στην οποία ήταν μέχρι τώρα), προχωρεί σε μια κατάσταση περαιτέρω κατακερματισμού και ισοπέδωσης και ως εκ τούτου αναζήτησης προσωπικής επιβίωσης των ατόμων με κάθε μέσο. Κάποιος συνεκτικός κρίκος που θα μπορούσε να την συνενώσει, να την κάνει να αντιδράσει και να επιβάλει τη θέλησή της, δεν υπάρχει. Όσο και αν αγανακτεί και αν συγκεντρώνεται στις πλατείες, θα ανατρέπεται από τα δακρυγόνα και τις πλαστικές σφαίρες του πολιτικού συστήματος, χωρίς να υπάρχει ουσιαστική συνέχεια. Πολλά μέλη της ήδη εγκαταλείπουν τον όποιο αγώνα, ακόμα και την ίδια τη ζωή τους.

Οι μόνες κοινωνικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να αποτελέσουν συνεκτικό κοινωνικό κρίκο και να βάλουν φρένο σ’ αυτό το κατοχικό καθεστώς είναι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Όμως οι ηγεσίες των τελευταίων έχουν εδώ και πολλά χρόνια μετακομίσει προς το μέρος των κομματικών οργανώσεων και έχουν πλήρως απορροφηθεί από το αυτόνομο πολιτικό σύστημα, εξυπηρετώντας το τελευταίο, προδίδοντας και εγκαταλείποντας την κοινωνία. Άλλωστε κανείς μας δεν βλέπει σήμερα κάποια σοβαρή συνδικαλιστική αντίδραση κατά του εξωκατευθυνόμενο από τους τοκογλύφους δανειστές κατοχικού πολιτικού καθεστώτος. Και τούτο γιατί οι συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι πλέον ιδιοκτησίες των κομμάτων.

Δεν μένει παρά τα μέλη της κοινωνίας να αντιληφθούν γρήγορα τι ακριβώς τους συμβαίνει και γιατί δεν μπορούν θεσμοθετημένα, ειρηνικά και δημοκρατικά να αντιδράσουν (όπως π.χ. θα έκαναν αν ίσχυε το απαγορευμένο στην Ελλάδα δημοψήφισμα με λαϊκή πρωτοβουλία). Η απόγνωση ίσως σύντομα να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη, αλλά δεν πρόκειται να έχει αποτέλεσμα και σε κάθε περίπτωση θα μας οδηγήσει σε χειρότερες καταστάσεις. Πρέπει πρώτα (ταχύτητα όμως), να  συνειδητοποιήσουμε ποιος είναι ο πραγματικός μας εχθρός και ποιο θα πρέπει να είναι το κοινωνικό μας όραμα, ώστε συντεταγμένα και χωρίς δυσκολία να το επιβάλουμε. .

Ένα δημοκρατικά οργανωμένο κράτος θα πρέπει να τεθεί στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι η κοινωνία στην υπηρεσία του κατοχικού παρασιτικού κράτους, όπως είναι σήμερα. Αυτό θα γίνει μόνο όταν η κοινωνία θα έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει σε κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Όμως για να πραγματοποιηθεί αυτό απαιτείται πρώτα να αλλάξει το ισχύον Σύνταγμα που έχει θέσει την κοινωνία στο περιθώριο.

Προς την κατεύθυνση αυτή, άρχισαν ήδη να δραστηριοποιούνται αρκετές κοινωνικές πρωτοβουλίες, μακριά από κόμματα και συνδικάτα. Επιλέξτε μια και δραστηριοποιηθείτε.
Σύντομα θα βρεθούμε όλοι μαζί.

Πηγή

Πηγή: http://ideopigi.blogspot.com/2012/08/blog-post_5871.html#ixzz24mRHLLr3

Εναλλακτική Μάθηση: Τολμάς να αμφισβητήσεις τα δικά σου δόγματα

Εναλλακτική Μάθηση: Τολμάς να αμφισβητήσεις τα δικά σου δόγματα: Εδώ είναι μερικές αλήθειες που ο νους σου δεν ξέρει να διαχειριστεί, ούτε μπορεί να αποδεχθεί.   Δεν είμαστε «ένα» με όλους τους άλλους ....

Γκάου ή "Ωδή στην ηλιθιότητα"


(Αυτή είναι η δεύτερη γραφή του κειμένου που διαβάζετε. Η πρώτη γραφή μου φάνηκε πολύ «σοβαρή», παρά το «κωμικό» της θέμα, και αποφάσισα να το ξαναγράψω. Αφού, όμως, εσείς δε θα διαβάσετε ποτέ την πρώτη γραφή δεν μπορείτε να κρίνετε αν η δεύτερη είναι καλύτερη ή χειρότερη, πιο σοβαρή ή πιο κωμική –ούτε καν αν η πρώτη γραφή όντως υπήρξε!)
...Πιθανότατα θα έχετε ακουστά τα «darwin awards». Αυτά είναι κάποια χιουριστικά βραβεία που δίνονται –μεταφορικά- σε ανθρώπους που βοηθούν το είδος μας να εξελιχτεί απαλλάσσοντας ‘το -με δική τους προσπάθεια και έναν ηλιθιωδέστατο θάνατο- από τη φυσική τους παρουσία.
      Ας το γράψω με μεγαλύτερη σαφήνεια: Είναι εικονικά βραβεία που δίνονται
      σε ανθρώπους που σκοτώθηκαν εντυπωσιακά ηλιθιωδώς –και με δική τους
       υπαιτιότητα.
Κάποιες τέτοιες περιπτώσεις είναι:
Του μαθητή κουνγκ-φου, που άκουσε το δάσκαλο του να λέει: «Τώρα θα μπορούσατε να τα βάλετε και με ένα άγριο θηρίο».
Ο μαθητής πήρε κατά γράμμα τα λόγια του δασκάλου, νόμισε ότι είναι ο Ταρζάν-Μπρους Λη και μπήκε βράδυ στο ζωολογικό κήπο του Σίντνεϋ για να αναμετρηθεί με ένα... λιοντάρι.
Δυστυχώς εκεί του επιτέθηκε ολόκληρη η αγέλη (καθόλου δίκαιο εκ μέρους των λιονταριών) και την επομένη οι φύλακες μάζεψαν ό,τι είχε απομείνει –από τον αυστραλιανό Μπρους Λη.

Ανάλογη είναι και η πρόσφατη περίπτωση του νεαρού που πήγε να κολυμπήσει με τις πολικές αρκούδες σε κάποιον ζωολογικό κήπο της Γερμανίας. Οι αρκούδες –φυσικά- δε συμμερίστηκαν τις φιλικές του διαθέσεις.
Αποκαλυπτική της αντρικής ηλιθιότητας είναι η περίπτωση του Τεξανού που σε ένα διαγωνισμό «ποιος-είναι-πιο-άντρας» με τους φίλους του πήρε το αλυσοπρίονο, είπε: «τώρα θα δείτε ποιος είναι πιο mucho», και... αυτο-αποκεφαλίστηκε –αποδεικνύοντας ότι ήταν πράγματι πολύ άντρας. Οι φίλοι του -αποδεδειγμένα πλέον αδελφές- του έπλεκαν το εγκώμιο στην κηδεία του.
Και για να μη λένε οι άντρες ότι είμαστε προκατειλημμένοι ή σεξιστές υπάρχει ένα καλό δαρβίνειο παράδειγμα για την ανικανότητα των γυναικών στην οδήγηση:
Μια συνταξιούχος οδηγούσε το υπερμοντέρνο αυτοκινούμενο τροχόσπιτο της στις ατελείωτες ευθείες των αμερικανικών αυτοκινητοδρόμων. Κάποια στιγμή έβαλε τον αυτόματο οδηγό και πήγε στην κουζίνα να τσιμπήσει κάτι. Δυστυχώς δεν είχε καταλάβει ότι ο αυτόματος πιλότος κρατούσε σταθερή την ταχύτητα και διόρθωνε την πορεία του οχήματος, αλλά... δεν έστριβε.
Έτσι στην επόμενη στροφή –γιατί τίποτα δεν είναι ατελείωτο ούτε καν οι ατελείωτοι αμερικανικοί αυτοκινητόδρομοι- το γεύμα της συνταξιούχου διακόπηκε απότομα –και θανατηφόρα.
Εξίσου ιλαροτραγικά είναι και άλλα «βραβεία», όπως –για παράδειγμα- του ζευγαριού που σταμάτησε στη μέση του αυτοκινητόδρομου (Βραζιλία) για ένα «γρήγορο» και δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την πράξη, αφού τους παρέσυρε ένα φορτηγό ή των νεαρών που γέμισαν ένα βαρέλι με καύσιμα και αφού ανεβήκαν πάνω του τού έβαλαν φωτιά, πιστεύοντας ότι θα σπάσουν το ρεκόρ ταχύτητας. Αλλά μόνο ανατινάχτηκαν.
Όλες αυτές οι περιπτώσεις μας κάνουν να χαμογελάμε και να λέμε: «Μα πόσο βλάκας μπορεί να είναι κανείς;»
Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι ένα χαρακτηριστικό της κωμωδίας, όταν αυτή ξεπέφτει στη φάρσα: Γελάς με τον άλλον γιατί είναι πιο ηλίθιος από εσένα –κι αυτό σε κάνει να νιώθεις καλά.
Οι κωμικοί χρησιμοποιούν πολύ συχνά αυτό το τέχνασμα.
Οι κλόουν στο τσίρκο είναι ηλίθιοι, ο Χοντρός και –ιδίως- ο Λιγνός είναι ηλίθιοι, ο Γκιωνάκης που ρωτάει: «Από πορτοκάλια;» είναι ηλίθιος, ο mister Bean είναι ηλίθιος, ο Πάτρικ (ο καλύτερος φίλος του Μπομπ Σφουγγαράκη) είναι ηλίθιος, ο Πρετεντέρης είναι ηλίθιος.
Φυσικά αυτή είναι μια σύμβαση στη τέχνη: Γελάς με τον ηλίθιο Bean, επειδή ξέρεις ότι είναι ένας ηθοποιός που υποδύεται τον ηλίθιο.

Κανείς σώφρον δε θα γελούσε με έναν διανοητικά καθυστερημένο άνθρωπο –εκτός ίσως από τα παιδιά που λόγω του εγωκεντρισμού τους μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά.
Ο εγωκεντρισμός –δυστυχώς- δεν εξαφανίζεται απαραιτήτως με την ενηλικίωση. Οι περισσότεροι ενήλικες συνεχίζουν να «μονολογούν συλλογικά» και να «σκέφτονται αυτιστικά», όπως έλεγε και ο αείμνηστος Πιαζέ.
Θυμάμαι μια «αγέλη» φαντάρων στο ΚΨΜ που χλευάζανε έναν άλλο φαντάρο που προφανώς είχε μια κάποια διανοητική καθυστέρηση –όχι τόσο μεγάλη για να πάρει απαλλαγή, αλλά ούτε και τόσο μικρή ώστε να κάνει παρέα με τους αληθινά ηλίθιους της «αγέλης».
Οι «έξυπνοι» διασκεδάζανε με τον «ηλίθιο» αναγκάζοντας ‘τον να κάνει πράγματα που τους φαίνονταν αστεία.
Αυτό στη νέα-νέα ελληνική αποδίδεται με τον όρο «γκάου», τον οποίο όρο ο Μπαμπινιώτης καλά θα κάνει να συμπεριλάβει στην επόμενη έκδοση του λεξικού του -και αν θέλει του προμηθεύω την ετυμολογία και τα λοιπά του λήμματος:
Γκάου: άκλιτ. ουσιαστ. <γκιαούρης<giaour (τουρκ. άπιστος) = Ο ηλίθιος, ο μικρόμυαλος, αυτός που μιλάει και σκέφτεται με δέκα λέξεις.
Συνώνυμα: Κρετίνος, άντρακλας, φασίστας, οπαδός, κομματόσκυλο
Αντίθετα: Σκεπτόμενος, ανθρωπιστής, ανένταχτος, gay
Παράδειγμα: «Λαλεί πουλί παίρνει σπυρί
                       κι ο γκάου το σκοτώνει.»
              (Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Διονύσιος Σολωμός)

Τα πράγματα είναι διαφορετικά όταν ο ηλίθιος τυχαίνει να είναι και μεγαλοφυής... Οξύμωρο;
Οι βιογράφοι του Μαρξ μας βεβαιώνουν ότι ο πατέρας του κομμουνισμού ήταν ανίκανος να διαχειριστεί τα οικονομικά του σπιτιού του. Τα παιδιά του έκαναν μαθήματα βιολιού, αλλά δεν είχαν να φάνε και τουρτούριζαν δίχως θέρμανση.
Ο ίδιος ο Μαρξ, ενώ έμεινε είκοσι χρόνια στην Αγγλία, δεν κατάφερε να μάθει αγγλικά (diz iz a dogachouchehousend = αυτό είναι ένα σκυλί [του καναπέ που μένει σπίτι]).
Αν δεν υπήρχε ο κοσμοπολίτης Ένγκελς –που μιλούσε τέσσερις γλώσσες, τριγυρνούσε με άνεση στα σαλόνια και κέρδιζε πολλά από το χρηματιστήριο- ο Μαρξ θα είχε πεθάνει από την πείνα πριν ολοκληρώσει το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» του  (άσε το «Κεφάλαιο»).
Όταν οι μεγαλοφυείς φέρονται ηλιθιωδώς τους αποκαλούμε –χαριτολογώντας- «αφηρημένους».
Το άκρον άωτον της αφηρημάδας, όπως διαζώζεται ανεκδοτολογικά, αφορά δύο από τους πιο μεγαλοφυείς ανθρώπους όλων των εποχών.
Ο πρώτος είναι ο Νεύτωνας (ο άνθρωπος που μας καταδίκασε να ζυγιζόμαστε κάθε μέρα).
Εκείνος αποφάσισε κάποια στιγμή -επειδή ήταν και λίγο μανιακός με την τάξη και τους νόμους- ότι ήθελε να ξέρει πόσο  α-κ-ρ-ι-β-ώ-ς  χρόνο χρειάζεται ένα αυγό για να γίνει τόσο σφιχτό όσο του άρεσε.
Έριξε, λοιπόν, το αυγό στο νερό και πήρε το ρολόι στο χέρι του (τότε ακόμα δεν είχε σκεφτεί κανείς να φτιάξει ρολόγια χειρός) για να μετράει το χρόνο.
Το άφησε να βράζει κοιτώντας τους δείκτες του ρολογιού του και ξεκίνησε να σκέφτεται μήλα.
Μόνο μετά από αρκετά λεπτά συνειδητοποίησε ότι... έβραζε το ρολόι του και κοιτούσε-κρατούσε το αυγό.
Ο Νεύτωνας ήταν ηλίθιος; Όχι βεβαίως. Απλά αφηρημένος.
Ο δεύτερος ήταν ο Τόμας Έντισον.
Αυτός ο τόσο εύστροφος και οργανωμένος άνθρωπος –δούλευε με 30 εφευρέσεις ταυτοχρόνως- πήγε μια μέρα να πληρώσει τους φόρους του (γιατί αυτούς πρέπει να τους πληρώνουν ακόμα και οι μεγαλοφυείς – στην Αμερική).
Όταν έφτασε μπροστά στο γκισέ ο υπάλληλος τον ρώτησε κάτι τόσο απλό: Το όνομα του!
Ο Έντισον δεν κατάφερε να το θυμηθεί και γύρισε ηττημένος στο εργαστήριο του.
Οπότε ως τώρα έχουμε τέσσερις κατηγορίες ηλιθίων: Τους κατ’ επίφαση ηλίθιους (ηθοποιοί), τους μεγαλοφυείς ηλίθιους (αφηρημένοι), τους ηλίθιους που νομίζουν ότι είναι έξυπνοι χλευάζοντας όσους σκέφτονται διαφορετικά (γκάου) και τους ηλίθιους που ήταν ευφυείς μέχρι που έκαναν ένα ηλίθιο –και μοιραίο- λάθος (οι βραβευμένοι).
Όμως οι απόλυτοι ηλίθιοι δεν είναι άλλοι από τους πολιτικούς και τους δισεκατομμυριούχους -που ελέγχουν τους πολιτικούς. Και σίγουρα το τιμητικό –για την προσφορά τους στην ανθρωπότητα- βραβείο darwin ανήκει σε αυτούς.
Γιατί -κοντόφθλμοι ως είναι- νομίζουν ότι η εξουσία και τα πλούτη τούς εξασφαλίζουν. Αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν το αυτονόητο: Καταστρέφοντας αυτό τον πλανήτη (οικονομικά-κοινωνικά-οικολογικά) καταδικάζουν και τα γονίδια τους στον αφανισμό.
Αισθάνονται πολύ επιτυχημένοι και ευφυείς καθώς κάνουν μπάνιο στις ιδιωτικές τους παραλίες, μέχρι που να τους απαγάγουν κάποιες «ερυθρές ταξιαρχίες» ή να τους πνίξει το τσουνάμι της φτώχιας ή να ψάχνουν το υβριδικό αυτοκίνητο τους κάτω από τα παγόβουνα που αποκόλλησε η ανεξέλεγκτη ηλιθιότητα τους.

Μακάριοι, λοιπόν, οι πτωχοί τω πνεύματι και πλούσιοι τη τσέπη, μέχρι να αρχίσει να γελάει και να εξοργίζεται ο πλανήτης με αυτό το παράσιτο που αυτοαποκαλείται «ο κυρίαρχος της φύσης».
(Σας προτείνω να βρείτε και να διαβάσετε το «Μωρίας Εγκώμιον» του Έρασμου –ή Εράσμου. Είναι ένα μικρό σατιρικό βιβλίο που γράφτηκε πριν πεντακόσια χρόνια [!], αλλά είναι πάντα επίκαιρο. Ίσως γιατί η ηλιθιότητα είναι άπειρη, νυν και αεί, και εις του αιώνες των αιώνων...)

Sanejoker

ένα προδιαγεγραμμένο σχέδιο καταστροφής της Ευρώπης


Οποιοσδήποτε αμφιβάλλει ότι υπάρχει ένα προδιαγεγραμμένο σχέδιο καταστροφής της Ευρώπης θα πρέπει να διαβάσει προσεκτικά το ακόλουθο δημοσίευμα του BBC news  το οποίο αναφέρει ότι:


 “Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να κάνει ότι είναι δυνατόν ώστε να υποβαθμίσει την ομοιογένεια των κρατών-μελών της, σύμφωνα με δηλώσεις του ειδικού αντιπροσώπου μετανάστευσης των Ηνωμένων Εθνών. Ο Peter Sutherland είπε προς τους συναδέλφους του ότι η μελλοντική ευημερία πολλών κρατών της Ε.Ε. εξαρτάται από το αν θα γίνουν πολυπολιτισμικές ή όχι. Υπέδειξε επίσης ότι η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου δεν έχει καμία βάση με το διεθνές δίκαιο.”


Βέβαια, ο Sutherland δεν αναφέρει ότι η Βρετανία, όπως και άλλες ευρωπαϊκές χώρες συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, κατακλύζονται από Αφρικανούς και Μουσουλμάνους μέσω των τεράστιων κυμάτων λαθρομετανάστευσης.


Το άρθρο συνεχίζει αναφέροντας ότι: “ο Sutherland ο οποίος αποτελεί μη-εκτελεστικός διευθυντής της  Goldman Sachs International και πρώην διευθυντικό μέλος του πετρελαϊκού κολοσσού της BP, ηγείται πλέον του Παγκόσμιου Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, το οποίο συγκεντρώνει εκπροσώπους από 160 έθνη για να μοιραστούν προτάσεις και ιδέες πολιτικής.”


“Ο Sutherland δήλωσε προς την επιτροπή της Βουλής των Λόρδων ότι η μετανάστευση αποτελεί μία κρίσιμη δυναμική οικονομικής μεγέθυνσης σε ορισμένα έθνη της Ε.Ε.!!!! ‘όσο δύσκολο και αν είναι να εξηγηθεί αυτό στους πολίτες αυτών των χωρών...’”


Ο Sutherland είναι ένας στυγνός καπιταλιστής ο οποίος βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση φθηνών εργατικών χεριών από τις χώρες του Τρίτου Κόσμου και προφανώς δεν ενδιαφέρεται αν εξαφανιστούν οι λευκοί πολίτες των ευρωπαϊκών χωρών ή γκετοποιηθούν όλες οι πόλεις του ευρωπαϊκού δυτικού κόσμου..


Οι Η.Π.Α και η Ευρώπη συνεχίζουν να βιώνουν μία βαθιά οικονομική ύφεση, παρά τα περιστασιακά σχόλια περί ανάκαμψης από το καθεστώς Ομπάμα μέσω των διαπλεκόμενων (νέο)φιλελεύθερων μέσων μαζικής ενημέρωσης. Βιώνουμε ήδη τη μαζική ανεργία, μία οικονομία που καταρρέει και τη κοινωνική διάλυση. Η εισροή εκατομμυρίων ανθρώπων από τις χώρες του Τρίτου Κόσμου όχι μόνο δεν θα βοηθήσει αλλά θα επιδεινώσει δραματικά τη κατάσταση…


Πολύ συχνά αναφέρεται ότι οι Ευρωπαϊκές χώρες βιώνουν το πρόβλημα του υποπληθυσμού, και θα πρέπει να υπάρξουν εισροές μεταναστών ώστε να λύσουν το δημογραφικό πρόβλημα: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑ ΨΕΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ.


Το δημογραφικό πρόβλημα μίας χώρας δεν λύνεται με την εισροή μεταναστών αλλά με μία εθνική κοινωνική και οικονομική πολιτική που θα είναι προσανατολισμένη στις ποιοτικές θέσεις εργασίας και τη στήριξη της οικογένειας.


Ήρθε η ώρα να τιμωρήσουμε όλους τους «προοδευτικούς» πολιτικούς της πολυπολιτισμικότητας και να προσπαθήσουμε να ακυρώσουμε τα σχέδια που μας επιβάλλει ο διεθνής στυγνός καπιταλισμός…


pentapostagma.gr

Η ηλιθιότητα στην Ελλάδα


Φυσικά και στην Ελλάδα στην κοιτίδα του πολιτισμού δεν θα μπορούσαν να μην υπάρχουν ηλίθιοι. Τα τελευταία χρόνια φαίνεται μια συμμαχία Ηλιθίων για την άνοδο τους στην εξουσία μέσω του τρομερού Star System. Παραθέτουμε μερικά κατορθώματα ελληνικής ηλιθιότητας.

-Η ηλίθια έννοια του Ελληνικού έθνους: Όποτε κερδίζουμε σε κάποιο άθλημα και ακούγεται ο εθνικός ύμνος όλοι θυμόμαστε πόσο γαμάτοι ήμασταν πριν 20.000.000 χρόνια και ξεχνάμε πόσο αξιολύπητοι είμαστε στο τώρα. Για το οποίο τώρα φυσικά δεν φταίμε εμείς που απλά έχουμε πουλήσει μισοτιμής την μισή Ακρόπολη για να πάρουμε Μερτσέντα αλλά οι άλλοι (πάντα).

-Το Star System : Επειδή και οι ηλίθιοι είναι άνθρωποι πρέπει να έχουνε κάποιο τρόπο να ζήσουνε. Πως; Ανοίξτε μια τηλεόραση και θα δείτε άτομα τα οποία θα αστοχούσανε το πάτωμα άμα πέφτανε από το κρεββάτι τους να κατακλύζουν όλον τον τηλεοπτικό χρόνο. Το Star System έχει ώς σκοπό να μας αποδείξει ότι είναι πολύ κουλ να γίνεσαι ρόμπα καθημερινώς στην τηλεόραση από τον κάθε παρολίγον δημοσιογράφο που το προηγούμενο βράδυ μπορεί να έψαχνε τα σκουπίδια σου για να δεί εάν είχες κανονικά περίοδο όπως επίσης είναι πολύ γαμάτο να ασχολείσαι με πολύ in θέματα όπως τσουλοντύσιμο, ξεκατίνιασμα, Eurovision, γκομενιλίκι κι αλλαξοκωλιά κλπ. (αλλά να μην ασχολείσαι με θέματα όπως τα πολιτικά, κοινωνικά κλπ

-Πολιτικό σύστημα: Το πραγματικά περίεργο στην Ελλάδα είναι ότι οποιονδήποτε και να ρωτήσεις ακόμα και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου ή κατευφημισμό Γιωργάκη (άλλο ηλίθιο πράγμα. 6.000.000 Έλληνες ψηφίσανε για να αλλάξουμε το όνομα του Παπανδρέου από Γιωργάκη σε Γιώργο.) θα σου πει ότι το σύστημα στην Ελλάδα δεν είναι δίκαιο. Αλλά το ρίχνουμε πράσινο, μπλέ, κόκκινο, κάτι ενδιάμεσο (Συνασπισμός), λίγο πιο μπλέ (ΛΑΟΣ) ή ακόμα απέχουμε γιατί είμαστε πολύ γαμάτοι για να συμμετέχουμε σε κάτι που δεν μας αφορά (ανεξάρτητα εάν συνεχίζουμε να μένουμε σε ένα μέρος που λέγεται Ελλάδα και σε 10 χρόνια θα γκρινιάζουμε ότι δεν μας ρωτάνε για το πως διαχειρίζονται το μέρος αυτό).

-Έντεχνο τραγούδι: Μετά από έρευνες δέκα ετών στο εργαστήριο της ΝASA είμαστε σίγουροι ότι πέρα από την Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα άλλο μέρος στο σύμπαν όπου να υπαρχει μια κατηγορία τραγουδιών που να ονομάζονται έντεχνα. Δεν χρειάζεται να μπορείς να λύσεις διαφορική εξίσωση 23ου βαθμού με 1 σταθερό όρο σε περιβάλλον μηδενικής βαρύτητας με βαρυονικό αριθμό 348 για να καταλάβεις ότι όταν κάποιος θέτει μια μουσική σαν έντεχνη θέτει αυτόματα κάποια άλλη σαν άτεχνη. Αυτό το διαφημιστικό τρικάκι το οποίο μόνο ενας πραγματικά ηλίθιος μπορεί να το ενστερνιστεί απόλύτα είναι απαραίτητο για να πουλήσουνε οι δισκογραφικές εταιρίες τραγούδια από εξίσου μυαλοφυγόδικους δημιουργούς. Και ξαφνικά ο μέσος άνθρωπος αισθάνεται υπέροχα που άκουει τέχνη ανεξάρτητα εάν τα περισσότερα τραγούδια είναι σαν κονσέρτο σε λα ελάσσονα για 5 «φτιαγμένα» καναρίνια.

-Το σύνθημα “Ανδρέα ζείς εσύ μας οδηγείς“: Νομίζω ο τελευταίος πολιτισμός που λάτρευε τους ηγέτες τους μεταθάνατον ήτανε οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι. Αλλά τουλάχιστον αυτοί αφήσανε ένα πολιτισμό πίσω τους όχι μια δυναστεία όπως Η Δυναστεία των Παπανδρεϊδών. Σε λίγο θα περιμένουμε να δούμε τους πολιτικούς μας όταν πεθαίνουνε μήπως και δε λιώσουνε για να τους αγιοποιήσουμε άμα είναι.

Φυσικά είναι πολύ δύσκολο να αναφερθούμε σε όλους τους Ηλίθιους που κατακλύζουν στην Ελλάδα. Συγχωρέστε μας αν ξεχάσαμε κάποιους.

Μια μελέτη του Πανεπιστημίου του Έξετερ στη Μεγάλη Βρετανία, που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Ιούλιο στο Journal of Cognitive Neuroscience, εντόπισε μια περιοχή του εγκέφαλου, στον κροταφικό φλοιό, που ενεργοποιείται κάθε φορά που πρόκειται να διαπράξουμε το ίδιο λάθος: ένας συναγερμός μας εμποδίζει να πέσουμε στα ίδια σφάλματα. Αν λοιπόν η βλακεία οφείλεται σε μια ανωμαλία σε αυτή την περιοχή, ίσως μια μέρα καταφέρουμε να τη διορθώσουμε με μια χειρουργική επέμβαση. Αρκεί να μην πέσουμε στα χέρια ενός βλάκα γιατρού…

Πηγές : Freakypeedia, Focus

ΞΕΦΤΙΛΙΣΑΝ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ

ΞΕΦΤΙΛΙΣΑΝ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ

eliotropo: Esercizi spirituali per una politica “illuminata”

eliotropo: Esercizi spirituali per una politica “illuminata”: da Megachip di Paolo Bartolini *. Interrogare l’inquietudine del proprio tempo , ma farlo a fondo , senza fermarsi ai segni più s...

“Ο Κανένας” by ΔΙΟΝΎΣΗΣ ΚΟΜΝΗΝΌΣ on AUGUST 27, 2012


Γεια σας, χαίρομαι για την γνωριμία, ονομάζομαι “κανένας”…

Είμαι ο κανένας και είμαι παρών στο τώρα. Δεν περιμένω κανέναν να με υποστηρίξει, εκτός από τον ευατό μου. Απολαμβάνω την δύναμη και την ομορφιά που η νιότη χαρίζει στην καθημερινότητά μου. Αισθάνομαι ενοχές που δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Ακόμα ψάχνω τον σκοπό της ζωής. Γνωρίζω εμπειρικά από την μέχρι τώρα πορεία μου στη ζωή, ότι ισχύει ο κανόνας δίνω πολλά και παίρνω λίγα έως τίποτα. Δεν έχω καταφέρει να σπάσω τον αλγόριθμο. Έχω χάσει πολύτιμο χρόνο και θα επιθυμούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω με την γνώση του τώρα. Είμαι ελεύθερος και ανεξάρτητος, απαλλαγμένος από στερεότυπα και κανόνες, με περιορισμούς που ο μόνο ο εαυτός μου και το ένστικτό μου επιλέγουν. Κατά συνέπεια πληρώνω το τίμημα της μοναξιάς. Καταλαβαίνω ότι ζω αφουγκράζοντας τους παλμούς της καρδιάς μου. Αγωνίζομαι καθ’όλη τη διάρκεια ζωής με το κυρίαρχο, αναπάντητο και μεγαλειώδες συναίσθημα της εξοικείωσης, μιας ανάμεικτης γλυκόπικρης γεύσης που απορρέει απ’ τη βίωση των αντιφατικών συναισθημάτων, εμπειριών και γεγονότων. Παρά τις τόσες πολλές δυσκολίες που έχω κληθεί ν’αντιμετωπίσω, εξακολουθώ να παραμένω ο εαυτός μου. Δεν πιστεύω ότι το να χαθούν τα κλειδιά μου, να διακοπεί η σύνδεση του διαδικτύου ή να χυθεί ο καφές μου είναι τυχαία συμπτωματικά γεγονότα. Έχω μάθει να ελέγχω τις υποσυνείδητες παρορμήσεις χωρίς να διακόπτω ή να εμποδίζω την ροή τους. Θα ήθελα να μπορώ να πετάω και να έχω την ικανότητα να κολυμπώ κρατώντας την αναπνοή μου για πολλές ώρες, καταργώντας τα ανθρώπινα όρια. Έτσι έκτος από τον χερσαίο παράδεισο, θα μου δινόταν η ευκαιρία να ανακαλύψω, τον ουράνιο και τον ωκεάνιο. Αναρωτιέμαι γιατί τελικά ο άνθρωπος δεν μαθαίνει από τα λάθη του. Γιατί δεν σέβεται τον εαυτό του και δεν εκμεταλλεύεται την ελεύθερη βούληση με σκοπό την εξέλιξη του, μέσω της δημιουργίας της διαφώτισης και της επιστήμης. Γιατί αντί να δημιουργεί, καταστρέφει. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ανθρώπινο είδος δεν είναι αρκετά ώριμο για να ελέγξει την δύναμη που του έχει προσφερθεί, προκαλώντας έτσι το ολοκαύτωμα και φέρνοντας ολόκληρο τον πλανήτη στο χείλος της καταστροφής. Παρόλο που τα ερωτήματα θα φλέγονται μέσα μου δεν θα σταματήσω να ψάχνω τις απαντήσεις. Το μόνο που έχω είναι οι επιλογές μου. Επέλεξα να ξεκινήσω ένα ταξίδι, περνώντας από την πόρτα χωρίς να γνωρίζω τι βρίσκεται από την άλλη πλευρά και διανύοντας ένα μονοπάτι με άγνωστο προορισμό.

Έμαθα να λέω, “δεν είμαι κανένας” και να αισθάνομαι καλύτερα. Έμαθα όταν έρχομαι αντιμέτωπος με μια δυσκολία, να λέω: “Δεν είμαι κανένας”. Δεν είμαι ο άνθρωπος που είχε μια διαμάχη με τον συνάνθρωπό του, ο οποίος τοποθέτησε τα πράγματα στην ακριβώς αντίθετη πλευρά, απ’ότι προορίζονταν. Δεν είμαι ο άνθρωπος που αδικήθηκε και ο οποίος αναζητά εκδίκηση. Όταν στοχαζόμαι σχετικά με τα προβλήματα, και επανεξετάζω τα επεισόδια που μου προσέφεραν θλίψη και μ’ έκαναν να υποφέρω, όχι μόνο συνεχίζει η ταλαιπωρία αλλά αυξάνεται εκθετικά. Για να βρω την ευημερία, επαναλαμβάνω σε μη προγραμματισμένες στιγμές της ημέρας: ” δεν είμαι κανένας και δεν έχω να δώσω απαντήσεις”. Αυτό το να είμαι “ο κανένας” με οδηγεί να ενεργώ με περισσότερο αυθορμητισμό και φυσικότητα, οδηγώντας με να βρίσκω λύσεις στους απρόσμενους προβλήματισμούς μου.

Μπορεί να χρειαστεί να περάσουν χρόνια για να απαλλαγώ από ένα πολύ δυνατό συναίσθημα. Αλλά σε αυτό το σημείο σκέφτομαι: εφόσον είμαι ο κύριος του εαυτού μου, μπορώ να βάλω ένα τέλος στην ταλαιπωρία και την θλίψη, με την ίδια ευκολία με την οποία μπορώ να εφεύρω την χαρά και την ευχαρίστηση. Δεν θα είμαι στο έλεος των συναισθημάτων μου. Επειδή δεν μπορώ να ξεφύγω από τα συναισθήματά μου, θα τα χρησιμοποιήσω για να τ’αντιμετωπίσω. Ο εγωισμός είναι αδυναμία. Αν είσαι εγωιστής και δρας παρορμητικά τότε είσαι έρμαιο των συναισθημάτων σου. Ο δυνατός άνθρωπος δεν είναι έρμαιο κανενός συναισθήματος αλλά έχει μεγάλο αυτοέλεγχο και επιλογές. Ο δυνατός άνθρωπος δεν έχει ανάγκη στερεότυπα και κοινωνικές δομές για να είναι καλά με τον εαυτό του. Είναι ευτυχισμένος επειδή οι επιλογές που κάνει είναι καθαρά δικές του και όχι του περιγύρού του. Ζει για εκείνον και όχι για τους άλλους.

Συχνά, η νύχτα, μου φέρνει μέσω του ονείρου συμβουλές, αλλά υπάρχουν και κάποιες νύχτες που μου μεταφέρουν και άλλες σκέψεις, τα περίφημα “σημεία ανατροπής της ισορροπίας”, όπως για παράδειγμα όταν αποφασίζεις να προχωρήσεις περαιτέρω, να κάνεις νέα βήματα, να αφήσεις τα πάντα πίσω και να αλλάξεις τη ζωή σου τελείως. Εκεί πρέπει να βρεις το θάρρος και να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα, την πραγματικότητα που ήθελε να τρέξει μακριά σου γιατί θεώρησε ότι δεν σου ανήκει πια.

Είμαστε πάντα σε μια μόνιμη πορεία διαρκούς αναζήτησης της ταυτότητας μας, χωρίς τη βεβαιότητα της απάντησης.Ψάχνουμε τον εαυτό μας, την αγάπη, την ευτυχία, ή ένα μοντέλο για να ακολουθήσουμε . Στην πραγματικότητα, χρειάζεται υπομονή και επιμονή, σε όλες τις πτυχές της ζωής, πάντα να βαδίζουμε με τον δικό μας ρυθμό και να μην εξαναγκάζουμε ποτέ τις καταστάσεις. Επίσης είναι σημαντικό να επιτρέπουμε στις αισθήσεις μας να είναι τολμηρές, πεισματάρες και όταν δεν καταφέρνουμε να κερδίσουμε κάτι με την πρώτη, να επαναλαμβάνουμε την προσπάθεια γιατί με αυτό τον τρόπο θα έρθει η επιτυχία και θα γίνουμε καλύτεροι. Οι άνθρωποι θα πρέπει ν’αποκηρύξουν τον εγωκεντρισμό, ν’αποκτήσουν μια άλλη συνείδηση και μετά αυτό να αντικατοπτριστεί στο σύνολο της κοινωνίας.

Θα πρέπει να κατανοήσουμε πλήρως την έννοια του “είμαι ο κανένας” η οποία δεν μας εκμηδενίζει σαν προσωπικότητα, αλλά δείχνει ότι είμαστε πρόθυμοι να κατανοήσουμε την αληθινή ανθρώπινη ομορφιά. Λέω ότι “είμαστε ο κανένας” , διότι δεν εξαρτώνται όλα από εμάς και δεν είμαστε παντοδύναμοι! Είμαστε απλά θνητοί. Δεν χρειάζεται λοιπόν ποτέ η σύγκρισή σου με τους άλλους, παρά μόνο η σύγκριση με τον εαυτό σου και για να έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου θα πρέπει ν’αποδεχτείς και να συμφιλιωθείς με το σώμα σου, την ψυχή σου καθώς και το μυαλό σου. Η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπου, είναι η έλλειψη πίστης στον ευατό του, με αποτέλεσμα να δέχεται ψυχική, πνευματική, νοητική, υπαρξιακή υποδούλωση και μέσω του φόβου και της υποταγής, να μετατρέπεται σε εύκολη λεία προς χειραγώγηση.

Αυτό που έχει σημασία είναι να δεχτώ ότι δεν εξαρτώνται όλα από εμένα, να δεχθώ τα όριά και τις αντιδράσεις μου, που ειναι δύσκολο να ελέγχω και να προσπαθήσω να τις δαμάσω. Να μάθω να αποδέχομαι τους συνανθρώπους μου, να τους ακούω και να προσπαθώ να τους κατανοήσω. Να θεωρώ δικαίωμα μου, να χαλαρώσω και να πάω πιο αργά, προκειμένου ν’απολαύσω τις στιγμές που μου προσφέρονται όταν είμαι με ανθρώπους που με αγαπούν και με αποδέχονται όπως είμαι, με τις ιδιότητες μου και τα ελαττώματα μου. Δεν είμαι ρομπότ μα ούτε αθάνατος. Είμαι ένας άνθρωπος από σάρκα και πνεύμα και είναι απαραίτητο να μάθω να αποδέχομαι τον εαυτό μου. Ο Ιησούς είπε: “Αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου”. Αν δεν μάθω ν’αγαπώ τον εαυτό μου όπως είναι, δεν θα είμαι ικανός ποτέ να κατανοήσω και να δεχτώ την αγάπη που θα μου προσφέρει ο συνάνθρωπός μου. Δεν είναι στο χέρι μου να εξαφανίσω την αδικία που ξετυλίγεται καθημερινά γύρω μου. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να αγαπώ και να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου που κατά βάθος είναι “ο κανένας”.

Τελικά πόσο μεγάλο βάρος είναι να είσαι κάποιος! Και πόσο μάλλον “κάποιος σαν τον Θεό, που το όνομά του είναι συνώνυμο του απείρου”. Πραγματικά εάν τον συναντούσα , η μόνη ερώτηση που θα του έκανα θα ήταν: πως δεν έχει κουραστεί ακόμα ν’ασχολείται με τους κοινούς θνητούς και να ανέχεται τις ανωριμότητες αυτού του αυτοκαταστραφικού είδους, το οποίο όπως αποδυκνύεται δεν είναι η πρώτη φορά που τείνει στην αυτοκαταστροφή του, εξαφανίζοντας κάθε φορά και έναν διαφορετικό πλανήτη.

Ένας άνθρωπος σίγουρα δεν μπορεί ν’αλλάξει το κόσμο μόνος του, μπορεί όμως να κάνει την αρχή ξεκινώντας με τον εαυτό του, έτσι ώστε βαδίζοντας στο δικό του μονοπάτι και βιώνοντας την δική του ευτυχία, ν’αποτελέσει παράδειγμα και πηγή έμπνευσης, που θα δώσει αφορμή και θα ωθήσει και άλλους ν’ανακαλύψουν το δικό τους μονοπάτι ευτυχίας και προσωπικής αλήθειας.

Είμαι ο κανένας. Εσύ ποιος είσαι; Εάν είσαι επίσης ο κανένας, τότε είμαστε δύο. Στη συνέχεια ίσως βρούμε και άλλους και πληθύνουμε!

I’m nobody! Who are you?                    
Are you nobody, too?                        
Then there’s a pair of us.                      
Don’t tell, they’d banish us, you know.          

How dreary to be somebody!                  
How public, like a frog.
To tell your name the livelong June.
To an admiring bog!

A lyric poem by Emily Dickinson first published in 1891.